Oppressed with countless little daily cares, he had waited... For an act. A free, considered act; that should pledge his whole life, and stand at the… - Jean-Paul Sartre

Şimdi'nin gerçek özü kendini açığa vuruyordu. Şimdi var olandı, şimdi olmayan hiçbir şey varoluşmuyordu. Geçmiş var olan bir şey değildi. Hem de hiç değildi. Ne eşyada hatta ne de düşüncemde varoluşuyordu. Kendi geçmişimin benden kaçmış olduğunu çoktan beri anlamıştım... İşi biten her olay, kendi kendine bir kutunun içine usulca giriyor ve fahri olay niteliğini alıyordu. Hiçliği düşünmek bu kadar zordu işte. Ama şimdi anladım, eşyanın, görünüşünü aşan bir varlığı yok. Onların ardında... hiçbir şey yok.

Let it crumble! Let the rocks revile me and flowers wilt at my coming. Your whole universe is not enough to prove me wrong. You are the king of gods, king of stones and stars, king of the waves of the sea. But you are not the king of man.

All of a sudden something breaks off sharply. The adventure is over, time resumes its daily routine. I turn; behind me, this beautiful melodious form sinks entirely into the past. It grows smaller, contracts as it declines, and now the end makes one with the beginning.