Religious people are so confident of having God by their side that they think they are superior to everyone else - Elif Şafak

Every true love and friendship is a story of unexpected transformation. If we are the same person before and after we loved, that means we haven't loved enough.

Love is the bold affirmation of hope. You don't embrace hope when death and destruction are in command. You don't put on your best dress and tuck a flower in your hair when you are surrounded by ruins and shards. You don't lose your heart at a time when hearts are supposed to remain sealed, especially for those who are not of your religion, not of your language, not of your blood. You don't fall in love in Cyprus in the summer of 1974. Not here, not now. And yet there they were, the two of them.

"Müsaadenle bir hikâye anlatayım?" dedi Şems. Ve işte şunu nakletti.
Vaktiyle biri Farisi, biri Arap, biri Türk, biri Rum dört ortak varmış. Ellerine geçen parayla ne yapacaklarına karar
verememişler. Farisi, "Haydi, 'engür' alalım" demiş; Arap'sa "O da ne öyle, istemem; 'ineb' alalım" demiş; Türk'se tutturmuş "Üzüm de üzüm" diye; bu arada Rum kararlıymış, "Geçin hepsini, 'ingabil' alacağız" demiş. Çok geçmemiş, kafadarlar kavgaya tutuşmuş. Nihayet dördünün de aynı şeyi istediklerini anlamışlar. Ama bu sefer yeni bir tartışma çıkmış aralarında. Her biri kendi üzümünü beğenirmiş. Biri kara, biri yeşil, biri sarı, biri mor üzüm salkımı taşırmış. Hepsi kendi
üzümünü yere göğe koyamazmış. Neyse ki oradan gönüllere tercüman bir Sufi geçiyormuş. Kavga ettiklerini duyunca dört satıcıdan birer salkım üzüm almış, bir kaba koyup üzümleri ezmiş. Üzümün suyunu çıkarıp kabuğunu atmış. Çünkü aslolan meyvenin özüymüş, posası değil.