: From the introduction to The Wretched of the Earth by Frantz Fanon. - Jean-Paul Sartre

گوتز: تۆ جوانی و جوانی دیاری شەیتانە.
هیلدا: دڵنیای؟
گوتز: من ئیتر لە هیچ شتێک دڵنیا نیم. ئەگەر حەز و هەوەسەکانم ڕازی بکەم، تووشی گوناح دەبم بەڵام خۆم لە چنگیان دەرباز دەکەم؛ ئەگەر نەمهەوێت ڕازییان بکەم، دەمێننەوە و ڕۆحم گەنیو دەکەن. شەو نزیک دەبێتەوە؛ لە کەش و هەوای بوولێڵدا دەبێ چاوگەلێکی زیتەڵە و وردبینت بێت تا بتوانی خودا لە شەیتان جیا بکەیتەوە.

- لەژێر چاوی خودادا لەگەڵت بنووم؟
نە من حەز بە نزیکیکردنی بەکۆمەڵ ناکەم. ئەگەر لە شوێنێک، شەوێکی تاریک و نووتەکمان پێ شکهات کە بتوانین خۆمان لە چاوی ئەو (خودا) بشارینەوە... جا...
هیلدا: عەشق هەر ئەم شەوە تاری و نووتەکەیە. ئەو مرۆڤانەی کە یەکتریان خۆش دەوێ، خودا ئەوان نابینێت!

Başlangıç olmadığı gibi, son da yoktur. Bir kadın, bir dost, bir kent bir kerede terk edilemez. Hepsi birbirine benzer zaten.

Virtue is the death of conscience because it is the habit of Good, and yet the ethic of the honest man infinitely prefers virtue to the noblest agonies of conscience. Thus, being poses nonbeing and eliminates it. There is only being