Minha pátria é a língua portuguesa - Fernando Pessoa

Ζήτησα τόσο λίγα απ' τη ζωή, αλλά ακόμα κι αυτά τα λίγα η ζωή μού τα αρνήθηκε. Ένα υπόλειμμα από ένα κομμάτι ήλιου, λίγη ύπαιθρο, λίγη ησυχία κι ένα κομμάτι ψωμί, να μη με βαραίνει πολύ η γνώση ότι υπάρχω, να μην έχω καμιά απαίτηση από τους άλλους ούτε κι αυτοί από μένα. Ακόμα κι αυτό μου το αρνήθηκαν, όπως αυτός που αρνείται να δώσει ελεημοσύνη όχι γιατί του λείπει η καλοσύνη, αλλά γιατί βαριέται να ξεκουμπώσει το παλτό του.

Nothing irks me more than the vocabulary of social responsibility. The very word 'duty' is unpleasant to me, like an unwanted guest. But the terms 'civic duty', 'solidarity', 'humanitarianism' and others of the same ilk disgust me like rubbish dumped out of a window right on top of me. I'm offended by the implicit assumption that these expressions pertain to me, that I should find them worthwhile and even meaningful. I recently saw in a toy-shop window some objects that reminded me exactly of what these expressions are: make-believe dishes filled with make-believe tidbits for the miniature table of a doll. For the real, sensual, vain and selfish man, the friend of others because he has the gift of speech and the enemy of others because he has the gift of life, what is there to gain from playing with the dolls of hollow and meaningless words?

صوتهُ كان مبحوحاًو مرتجفاً، هو صوت أولئك الذين لا يتوقعون شيئا لأنهُ من غير المجدي توقع شيء