ليس هناك مستعمرون صالحون وأخرون طالحون، بل هناك مستعمرون فحسب - Jean-Paul Sartre

گوتز: تۆ جوانی و جوانی دیاری شەیتانە.
هیلدا: دڵنیای؟
گوتز: من ئیتر لە هیچ شتێک دڵنیا نیم. ئەگەر حەز و هەوەسەکانم ڕازی بکەم، تووشی گوناح دەبم بەڵام خۆم لە چنگیان دەرباز دەکەم؛ ئەگەر نەمهەوێت ڕازییان بکەم، دەمێننەوە و ڕۆحم گەنیو دەکەن. شەو نزیک دەبێتەوە؛ لە کەش و هەوای بوولێڵدا دەبێ چاوگەلێکی زیتەڵە و وردبینت بێت تا بتوانی خودا لە شەیتان جیا بکەیتەوە.

- لەژێر چاوی خودادا لەگەڵت بنووم؟
نە من حەز بە نزیکیکردنی بەکۆمەڵ ناکەم. ئەگەر لە شوێنێک، شەوێکی تاریک و نووتەکمان پێ شکهات کە بتوانین خۆمان لە چاوی ئەو (خودا) بشارینەوە... جا...
هیلدا: عەشق هەر ئەم شەوە تاری و نووتەکەیە. ئەو مرۆڤانەی کە یەکتریان خۆش دەوێ، خودا ئەوان نابینێت!

Arriving in Paris, many English and Americans are surprised to find us less thin than they imagined. They have seen the elegant dresses that appear to be new, the suits which, from afar, still seem fashionable; rarely have they encountered that paleness of face, that bodily decline that normally signifies starvation. Their solicitude, since it has been deceived, turns to rancor: I believe that they are dismayed not to find us conforming to the pathetic image they had formed of us in advance.

With despair, true optimism begins: the optimism of the man who expects nothing, who knows he has no rights and nothing coming to him, who rejoices in counting on himself alone and in acting alone for the good of all.