Thus pleasure itself, also becoming a right, lost its aggressive futility. - Jean-Paul Sartre

Şimdi'nin gerçek özü kendini açığa vuruyordu. Şimdi var olandı, şimdi olmayan hiçbir şey varoluşmuyordu. Geçmiş var olan bir şey değildi. Hem de hiç değildi. Ne eşyada hatta ne de düşüncemde varoluşuyordu. Kendi geçmişimin benden kaçmış olduğunu çoktan beri anlamıştım... İşi biten her olay, kendi kendine bir kutunun içine usulca giriyor ve fahri olay niteliğini alıyordu. Hiçliği düşünmek bu kadar zordu işte. Ama şimdi anladım, eşyanın, görünüşünü aşan bir varlığı yok. Onların ardında... hiçbir şey yok.

I was neither a grandfather, nor a father, nor even a husband. I didn’t vote, I scarcely paid any taxes; I couldn’t lay claim to the rights of a tax-payer, nor to those of an elector, nor even to the humble right to honour which twenty years of obedience confer on an employee. My existence was beginning to cause me serious concern. Was I a mere figment of the imagination?

Be quiet! Anyone can spit in my face, and call me a criminal and a prostitute. But no one has the right to judge my remorse.