I had spent my time counterfeiting eternity... - Jean-Paul Sartre

It looked like a colour, but also... like a bruise or a secretion, like an oozing-and something else, an odour, for example, it melted into the odour of wet earth, warm, moist wood, into a black odour that spread like varnish over this sensitive wood, in a flavour of chewed, sweet fibre. I did not simply see this black: sight is an abstract invention, a simplified idea, one of man's ideas. That black, amorphous, weakly presence, far surpassed sight, smell and taste. But this richness was lost in confusion and finally was no more because it was too much.

His business is here, it is here that he is despised and vilified, it is here that he must carry out his undertaking

"Gövde, bir kere yaşamaya başlayınca, bu işe kendi kendine devam eder. Ama düşünce öyle değil. Düşünceyi ben sürdürür, ben geliştiririm. Varoluşmaktayım. Varoluşmakta olduğumu düşünüyorum. Şu varoluşma duygusu ne kıvıl kıvıl bir şey! Onu ben sürdürüyorum yavaşça. Düşünmemi durdurabilseydim... Çabalıyorum buna, başarıyorum. Kafamın içi dumanla doluyor gibi... ama işte yeniden başladı. "Duman... düşünmemek... Düşünmemek istemiyorum. Düşünmek istemediğimi düşünüyorum. Düşünmek istemediğimi düşünmemem gerek." Bitmek bilmeyecek mi bu?"