"Επιθυμίες Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό, με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά — έτσ' η… - Konstantinos P. Cavafy

Desires Like the beautiful bodies of those who died young,
tearfully interred in a grand mausoleum
with roses by their heads and jasmine at their feet –
so seem those desires that have passed
without fulfilment; without a single night
of pleasure, or one of its radiant mornings.

"Desires"

Like beautiful bodies of the dead who had not grown old
and they shut them, with tears, in a magnificent mausoleum,
with roses at the head and jasmine at the feet — that is how desires look that have passed
without fulfillment; without one of them having achieved
a night of sensual delight, or a moonlit morn.

Roses by the head, jasmine at the feet — so appear the longings that have passed without being satisfied, not one of them granted a night of sensual pleasure, or one of its radiant mornings.

Of what’s to come the wise perceive things about to happen. <p> Sometimes during moments of intense study their hearing’s troubled: the hidden sound of things approaching reaches them, and they listen reverently, while in the street outside the people hear nothing whatsoever.

Esto era lo que había en él de singular:
que en medio de toda su vida disoluta
y de su mucha experiencia en el amor,
a pesar de la habitual armonía
entre su actitud y su edad,
había algunos instantes -pero muy raros
ciertamente- en que daba la impresión
de una carne casi intacta.
La hermosura de sus veintinueve años,
tan probada en el placer,
había momentos en que paradojalmente recordaba
a un adolescente que -con cierta torpeza- al amor
por primera vez su cuerpo puro entrega.

Όσο μπορείς

Εκτύπωση
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.