Eu adoro todas as coisas E o meu coração é um albergue aberto toda a noite. Tenho pela vida um interesse ávido Que busca compreendê-la sentindo-a mui… - Fernando Pessoa

Izolacja przykroiła mnie na swój obraz i podobieństwo. Obecność drugiej osoby - jakiejkolwiek osoby - opóźnia natychmiast mój proces myślenia i podczas gdy normalnego człowieka kontakt z innymi pobudza do rozmowy i wyrażenia czegoś, na mnie ten kontakt działa paraliżująco, jeśli tak można rzec. Będąc sam, jestem zdolny wymyślić różne dowcipne powiedzenia, odpowiedzieć szybko na to, czego nikt nie powiedział, błysnąć inteligentną towarzyskością wobec nikogo. Ale to wszystko znika, gdy znajdę się w czyjejś obecności: znika inteligencja, nie potrafię mówić i po jakichś piętnastu minutach odczuwam jedynie senność. Tylko moi wyimaginowani i widmowi przyjaciele, tylko moje rozmowy prowadzone z nimi w marzeniach są dla mnie realne i znaczące, pobudzają mój umysł, który odbija się w nich niczym w lustrze.
Ciąży mi zresztą wszelka myśl o zmuszaniu się do kontaktu z innymi. Zwykłe zaproszenie na obiad z przyjacielem budzi we mnie trudny do określenia niepokój. Myśl o jakimś obowiązku towarzyskim - pójściu na pogrzeb, rozmowie z kimś na jakiś temat w biurze, udaniu się na dworzec po kogoś, znanego czy nieznanego - sama ta myśl już mi zakłóca dzień, a niekiedy nawet w przeddzień już się trapię, źle śpię, gdy tymczasem samo zdarzenie nie ma żadnego znaczenia i nie usprawiedliwia niczego. I to zawsze się powtarza, nigdy nie mogę się tego oduczyć.
"Moje obyczaje skłaniają mnie ku samotności, a nie ku ludziom": nie wiem, czy to Rousseau, czy Senancour powiedział. Ale był to ktoś w moim rodzaju, choć chyba nie mogę powiedzieć, że z mojej rasy.

To live is to be other. It's not even possible to feel, if one feels today what he felt yesterday. To feel today what one felt yesterday isn't to feel – it's to remember today what was felt yesterday, to be today's living corpse of what yesterday was lived and lost.

To erase everything from the slate from one day to the next, to be new with each new morning, in a perpetual revival of our emotional virginity – this, and only this, is worth being or having, to be or have what we imperfectly are.

This dawn is the first dawn of the world. Never did this pink colour yellowing to a warm white so tinge, towards the west, the face of the buildings whose windowpane eyes gaze upon the silence brought by the growing light. There was never this hour, nor this light, nor this person that's me. What will be tomorrow will be something else, and what I see will be seen by reconstituted eyes, full of a new vision.

High city hills! Great marvels of architecture that the steep slopes secure and make even greater, motley chaos of heaped up buildings that the daylight weaves together with bright spots and shadows – you are today, you are me, because I see you, you are what [I'll be] tomorrow, and I love you from the deck rail as when two ships pass, and there's a mysterious longing and regret in their passing.

To be understood is to prostitute yourself.