Εὐχομένου μοναχοῦ καθαρῶϛ ἐν νυκτεριναῖϛ εὐχῆϛ.
Ἐν ἡμέρᾳ δὲ τοῦτο λαμπρύνει Κύριοϛ καὶ ὡϛ ἡμέραν καθαρὰν ἀναδείξει.

Ἡσυχία μοναχοῦ μετὰ καθαρὰϛ καρδίαϛ δυσωπεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον.

Θησαύρισον, μοναχὲ, ἐν οὐρανῷ ἀπέραντοι γὰρ τῆϛ ἀναπαύσεώϛ σοι αἰῶνεϛ.

Ἱλαρὸϛ τῇ ὄψει μοναχόϛ ἀσκητοῦ ἀνάπαυσιϛ καὶ λογισμῶν πονηρῶν καθαίρεσιϛ.

ἀλλὰ τὸ μὲν πάντων νόμιμον διάτ᾽ εὐρυμέδοντος/αἰθέρος ἠνεκέως τέταται διά τ᾽ ἀπλέτου αὐγῆς

χάρις χάριν γάρ ἐστιν ἡ τίκτουσ᾽ ἀεί
ὅτου δ᾽ ἀπορρεῖ μνῆστις εὖ πεπονθότος,
οὐκ ἂν γένοιτ᾽ ἔθ᾽ οὗτος εὐγενὴς ἀνήρ.

Χρυσὸϛ δοκιμάζεται ἐν καμίνῳ πυρὸϛ καὶ μοναχὸϛ ἐν πλήθει μοναχῶν γνωσθήσεται.
Ἀλλ’ ὁ ἀκίβδηλοϛ σωθήσεται.

Ῥιπίζεται μοναχὸϛ ὑπὸ λαίλαποϛ λογισμῶν.
Ῥήμασι δὲ ἀγγελικοῖϛ στηριζέτω ἑαυτὸν κραταιῶϛ.

Ὦ πέπον εἰ μὲν γὰρ πόλεμον περὶ τόνδε φυγόντε
αἰεὶ δὴ μέλλοιμεν ἀγήρω τ' ἀθανάτω τε
ἔσσεσθ', οὔτέ κεν αὐτὸς ἐνὶ πρώτοισι μαχοίμην
οὔτέ κε σὲ στέλλοιμι μάχην ἐς κυδιάνειραν·
νῦν δ' ἔμπης γὰρ κῆρες ἐφεστᾶσιν θανάτοιο
μυρίαι, ἃς οὐκ ἔστι φυγεῖν βροτὸν οὐδ' ὑπαλύξαι,
ἴομεν ἠέ τῳ εὖχος ὀρέξομεν ἠέ τις ἡμῖν.

Στέϕανοϛ μοναχοῦ εἰρήνη καὶ ἁγιασμόϛ.
Ὁ κεκτημένοϛ αὐτὰ ὅψεται τὸν Κύριον.

ὥστε εἰ μὲν ὠφελοίη τι καὶ ἡ λέξις ὡς εἴρηται νοουμένη, ἔχειν ἐξ ἑτοίμου τὸ σπουδαζόμενον, εἰ δέ τι μετὰ ἐπικρύψεως ἐν ὑπονοίαις τισὶ καὶ αἰνίγμασιν εἰρημένον ἀργὸν εἰς ὠφέλειαν εἴη κατὰ τὸ πρόχειρον νόημα, τοὺς τοιούτους λόγους ἀναστρέφειν.

Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

Νύκτας δ' ὕπνος ἔχῃσιν, – ὁ γάρ τ' ἐπέλησεν ἁπάντων,
ἐσθλῶν ἠδὲ κακῶν, ἐπεὶ ἂρ βλέφαρ' ἀμφικαλύψῃ.

Μέτρα φυλάσσεσθαι· καιρὸς δ᾽ ἐπὶ πᾶσιν ἄριστος.