The family tree of each of us is graced by all those great inventors: the beings who first tried out self-replication, the manufacture of protein mac… - Carl Sagan

İnsanoğlu Tanrı hakkındaki düşüncelerinin gerçekçi bir muhasebesini yapacak olursa, tanık olduğu olayların bilinmeyen, gizli kalan nedenlerini dile getirmek için çoğu zaman «tanrı» sözcüğünü kullandığını itiraf etmek zorunda kalır. Bu sözcüğü, nedenlerin kaynağını bulamadığı, doğal olanın kaynağı anlaşılır olmaktan çıktığı zaman kullanmaktadır. Ya da nedenleri birbirine bağlayan zincirin halkalarını kay beti iği anda, sonucu Tanrı'ya bağlayarak sorunu çözer ve araştırmasına son verir. Bu yüzden, bir şeyin oluşunu tanrılara bağladığında, aslında zihnindeki karanlığın yerini, hayret duygusuyla önünde eğildiği alışılmış bir sese terk etmekten başka bir şey mi yapıyor? — — -
Bir avuç kumda yaklaşık 10.000 kum tanesi vardır. Göğün açık olduğu bir gecede çıplak gözle görebildiğimiz yıldız sayısından daha çoktur bir avuç kumdaki taneler. Ama görebildiğimiz yıldızlar, varolan yıldızların ancak küçücük bir bölümüdür. Geceleyin gördüklerimiz en yakın yıldızlardır. Oysa Kozmos ölçü kavramını aşan bir zenginliktedir; şöyle ki: Evrendeki yıldızların toplam sayısı yeryüzündeki tüm kumsallardaki kum tanelerinden daha çoktur. — — -
Hindu dini, Kozmos’un çok sayıda, hatta sayısız ölüm ve yeniden doğuşlardan geçtiği inancına dayanan dünyanın tek dinidir. Zaman çerçevesinin, rastlantı sonucu da olsa, çağdaş bilimsel kozmolojiyle bağdaştığı tek din Hindu dinidir. Bu dine göre, evreler, yaşadığımız bir gün ve geceden itibaren 8.64 milyar yıl önceki bir Brahma günü ve gecesine kadar gidiyor. Bu süre yeryüzüyle Güneş’in yaşından daha uzundur. Büyük Patlamadan bu yana olan zamanın da yarısına yakındır.

In those cultures lacking unfamiliar challenges, external or internal, where fundamental change is unneeded, novel ideas need not be encouraged. Indeed, heresies can be declared dangerous; thinking can be rigidified; and sanctions against impermissible ideas can be enforced — all without much harm. But under varied and changing environmental or biological or political circumstances, simply copying the old ways no longer works. Then, a premium awaits those who, instead of blandly following tradition, or trying to foist their preferences on to the physical or social Universe, are open to what the Universe teaches.

Scientists, like other human beings, have their hopes and fears, their passions and despondencies—and their strong emotions may sometimes interrupt the course of clear thinking and sound practice. But science is also self-correcting. The most fundamental axioms and conclusions may be challenged. The prevailing hypotheses must survive confrontation with observation. Appeals to authority are impermissible. The steps in a reasoned argument must be set out for all to see. Experiments must be reproducible.
The history of science is full of cases where previously accepted theories and hypotheses have been entirely overthrown, to be replaced by new ideas that more adequately explain the data. While there is an understandable psychological inertia—usually lasting about one generation—such revolutions in scientific thought are widely accepted as a necessary and desirable element of scientific progress. Indeed, the reasoned criticism of a prevailing belief is a service to the proponents of that belief; if they are incapable of defending it, they are well advised to abandon it. This self-questioning and error-correcting aspect of the scientific method is its most striking property, and sets it off from many other areas of human endeavor where credulity is the rule.