پس از ده سال تنهائی، اعصابش تمددی می‌یافت. این نامه برای قلبش که تشنه‌ی محبت بود مژده‌ی رستاخیز می‌آورد. محبت! .. گمان می‌کرد که دیگر از آن دست شسته‌… - Romain Rolland

آه، ای موسیقی که غرقاب‌های روح را می‌گشائی! تعادل مألوف اندیشه را تو برمی‌افکنی. در زندگی عادی، جان‌های عادی همچون اتاق‌های دربسته‌اند. نیروهای بی‌کار مانده، فضایل و رذایلی که به کار بستنشان مایه‌ی دردسر ماست، به دست عقل سلیم بزدل، که تنها چند گنجه از آن را که با نظمی بورژوائی چیده شده‌است نشان می‌دهد. ولی موسیقی ترکه‌ی جادوئی به دست دارد که قفل‌ها را می‌گشاید. درها باز می‌شود. دیوهای نهان‌خانه‌ی قلب پدیدار می‌گردند. و روح خود را برهنه می‌بیند.

Theatre supposes lives that are poor and agitated, a people searching in dreams for a refuge from thought. If we were happier and freer we should not feel hungry for theatre. ... A people that is happy and free has need of festivities more than of theatres; it will always see in itself the finest spectacle.

In politics, he has always been a republican with advanced Socialist sympathies, and internationalist at heart, and, as they said in the eighteenth century, a "citizen of the world." He has always fought social injustice. In art, he loves, above all, Beethoven, Shakespeare, and Goethe... Rembrandt is the painter dearest to him. But his chosen country is Italy.