نقاب خودش شخصیتی داشت، پشتان ماسک، از همه‌چیز رها بود، از وجدان، از شرم... - William Golding

Ralph ga pogleda bez riječi. Načas mu izađe pred oči slika ovdašnjih žalova neobično ljepote. Ali otok je izgorio kao suha drva - Simon je poginuo - a Jack je... Poteku mu suze i strese se od jecaja. Prvi put je dao na volju suzama otkako je na ovom otoku; sav se tresao od snažnih, drhtavih, bolnih grčeva. Glas mu je zaorio pod crnim dimom, pred tim spaljenim, uništenim otokom. Pod utjecajem njegovih osjećaja, i ostali dječaci počnu se tresti i jecati. Usred njih, onako prljav, raščupan i balav, Ralph je plakao za krajem nevinosti, plakao je zbog tame u ljudskom srcu, plakao je za mudrim, pravim prijateljem Pajcekom koji je odletio u zrak.

One day I was sitting one side of the fireplace, and my wife was sitting on the other, and I suddenly said to her, “Wouldn’t it be a good idea to write a story about some boys on an island, showing how they would really behave, being boys and not little saints as they usually are in children’s books.” And she said, “That’s a first-class idea! You write it!” So I went ahead and wrote it.

Mata a fera! Corta-lhe as goelas! Espalha o sangue!