And dying is more natural than living, because what could be more unnatural than that panicstricken thing leaping and falling like a last flame benea… - William Golding

Lok was running as fast as he could. His head was down and he carried his thorn bush horizontally for balance and smacked the drifts of vivid buds aside with his free hand.

Ralph ga pogleda bez riječi. Načas mu izađe pred oči slika ovdašnjih žalova neobično ljepote. Ali otok je izgorio kao suha drva - Simon je poginuo - a Jack je... Poteku mu suze i strese se od jecaja. Prvi put je dao na volju suzama otkako je na ovom otoku; sav se tresao od snažnih, drhtavih, bolnih grčeva. Glas mu je zaorio pod crnim dimom, pred tim spaljenim, uništenim otokom. Pod utjecajem njegovih osjećaja, i ostali dječaci počnu se tresti i jecati. Usred njih, onako prljav, raščupan i balav, Ralph je plakao za krajem nevinosti, plakao je zbog tame u ljudskom srcu, plakao je za mudrim, pravim prijateljem Pajcekom koji je odletio u zrak.

Che idea, pensare che la Bestia fosse qualcosa che si potesse cacciare e uccidere! [...] Lo sapevi, no?… Che io sono una parte di te? Vieni vicino, vicino, vicino! che io sono la ragione per cui non c’è niente da fare? Per cui le cose vanno come vanno?