إن أي شيء في الدنيا أهون من الفراق. حتى البؤس وحتى الموت يهونان، بشرط أن يقسما معا. - Romain Rolland

وبالرغم من أن ذكاءه أظهر له من سفه الناس وعيوبهم ما يجعله يبغضهم، كان أوليفييه عندما يتواجد أمامهم لا يرى إلا عيونهم التي تعبِّر عن نفوس ستموت يومًا ما، نفوس أشخاص لن يكون لهم إلا حياة واحدة مثله، سيفقدونها مثله في زمن قريب. عندئذ يشعر نحوهم بعطف غير إرادي، ولا يجد في نفسه القدرة على أن يأتي نحوهم بأي أذى.

Never do I hesitate to look squarely at the unexpected face that every passing hour unveils to us, and to sacrifice the false images of it formed in advance, however dear they may be. In me, the love of life in general predominates over love of my own life (that, indeed, would never have sufficed to bear me up). May life herself speak! However inadequate I may be in listening to her, and in repeating her words, I shall try to record them, even if they contradict my most secret desires. In all that I write, may her will, not mine, be done!

آه، ای موسیقی که غرقاب‌های روح را می‌گشائی! تعادل مألوف اندیشه را تو برمی‌افکنی. در زندگی عادی، جان‌های عادی همچون اتاق‌های دربسته‌اند. نیروهای بی‌کار مانده، فضایل و رذایلی که به کار بستنشان مایه‌ی دردسر ماست، به دست عقل سلیم بزدل، که تنها چند گنجه از آن را که با نظمی بورژوائی چیده شده‌است نشان می‌دهد. ولی موسیقی ترکه‌ی جادوئی به دست دارد که قفل‌ها را می‌گشاید. درها باز می‌شود. دیوهای نهان‌خانه‌ی قلب پدیدار می‌گردند. و روح خود را برهنه می‌بیند.