Done Amid fear and suspicion, with startled minds and frightened eyes, we pine and scheme over what steps to take to avoid the certain danger that th… - Konstantinos P. Cavafy

The Footsteps On an ebony bedstead
adorned with eagles made of coral,
Nero lies deep in sleep – quiet, unconscious, happy:
in the prime of his body’s vigour;
in the beautiful ardour of his youth. But in the alabaster hall
that holds the ancient shrine of the Ahenobarbi,
the Lares of his house are anxious.
These minor household gods are trembling,
trying to conceal their already negligible bodies.
For they heard a terrible noise,
a deadly sound spiralling up the staircase,
iron-soled footsteps shaking the steps.
The miserable Lares, near-fainting now,
huddle in the corner of the shrine,
jostling and stumbling over each other,
one little god falling over the next,
for they knew what sort of noise it was;
they recognize, by now, the footsteps of the Furies.

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

The Funeral of Sarpedon Zeus is heavy with grief. Sarpedon
is dead at Patroclus’ hands and, right now,
the son of Menoetius and his Achaeans are setting out
to steal the corpse and desecrate it. But Zeus will not allow it.
He had left his beloved child alone
and now he’s lost – for such the Law demanded.
But at least he will honour him in death.
Behold: he sends Phoebus down to the field
with orders to care for the body. Phoebus lifts the hero’s corpse with reverence
and pity, and bears him to the river.
He washes away the blood and dust
and closes the wounds, careful
not to leave a scar; he pours balm
of ambrosia over the body and clothes him
in resplendent Olympian robes.
He blanches the skin and with a comb of pearl
straightens the raven-black hair.
He lays him out, arranging the lovely limbs. The youth seems a king, a charioteer,
twenty-five or twenty-six years old –
relishing his moment of victory,
with the swiftest stallions, upon a golden chariot
in a grand competition. Phoebus, completing his assignment,
calls on his two siblings,
Sleep and Death, commanding them
to carry the body to Lycia, land of riches. So the two brothers, Sleep and Death,
set out on foot to transport the body
to Lycia, land of riches.
And at the door of the king’s palace
they hand over the glorious body
and return to their affairs. As they receive him into the palace
they begin laments and tributes, processions
and libations flowing from sacred vessels
and everything that befits such a sad funeral;
then skilled craftsmen from the city
and artists well known for their work in marble
arrive to fashion the tomb and the stele.