But for all the feet that had trodden it, it remained ordinary dust, which seemed to make everything much sadder. - William Golding

The officer grinned cheerfully at Ralph.
'We saw your smoke. What have you been doing? Having a war or something?'
Ralph nodded.
The officer inspected the little scarecrow in front of him. The kid needed a bath, a haircut, a nose-wipe and a good deal of ointment.
'Nobody killed, I hope? Any dead bodies?'
'Only two. And they've gone.'
The officer leaned down and looked closely at Ralph.
'Two? Killed?'
Ralph nodded again. Behind him, the whole island was shuddering with flame. The officer knew, as a rule, when people were telling the truth. He whistled softly.

Ο κόσμος απλωνόταν έξω από το κεφάλι της, προς κάθε κατεύθυνση, εκτός από μια. Κι αυτή η μια ήταν η μόνη ασφαλής, γιατί ήταν δικιά της κι έβγαζε στο πίσω μέρος του κεφαλιού, εκεί, που σκοτάδι βαθύ σα νύχτα απλωνόταν (...) και θέλησε να δραπετεύσει, να βγει έξω στο φως του ήλιου, να γίνει όπως όλοι οι άλλοι. Μα δεν υπήρχε φως του ήλιου αυτή την ώρα. Έτσι και εκείνη το έφτιαξε μόνη της και το γέμισε με ανθρώπους που δεν είχαν σήραγγες στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους' ανθρώπους χαρούμενους, εύθυμους, ανθρώπους που δεν ήξεραν.

Which is better — to be a pack of painted Indians like you are, or to be sensible like Ralph is?

Which is better — to have rules and agree, or to hunt and kill?

Which is better, law and rescue, or hunting and breaking things up?