My existence began to worry me seriously. Was I not a simple spectre? - Jean-Paul Sartre

I thought it was so stupid, so out of place, I hated this ignoble mess. Mounting up, mounting up as high as the sky, spilling over, filling everything with its gelatinous slither, and I could see depths upon depths of it reaching far beyond the limits of the garden, the houses, and Bouville, as far as the eye could reach. I was no longer in Bouville, I was nowhere, I was floating. I was not surprised, I knew it was the World, the naked World suddenly revealing itself, and I choked with rage at this gross, absurd being. You couldn’t even wonder where all that sprang from, or how it was that a world came into existence, rather than nothingness. It didn’t make sense, the World was everywhere, in front, behind. There had been nothing before it. Nothing. There had never been a moment in which it could not have existed. That was what worried me: of course there was no reason for this flowing larva to exist. But it was impossible for it is not to exist. It was unthinkable: to imagine nothingness you had to be there already, in the midst of the World, eyes wide open and alive; nothingness was only an idea in my head, an existing idea floating in this immensity: this nothingness had not come before existence, it was an existence like any other and appeared after many others.

Şu tepenin üstünde, kendimi onlardan ne kadar uzak hissediyorum. Sanki başka türdenim ben. Bütün gün çalıştıktan sonra bürolardan çıkıyor, evlere ve meydanlara neşeyle bakıp, bu kentin, kendi kentleri olduğunu, bir 'güzel burjuva kenti' niteliği taşıdığını düşünüyorlar. Korkmuyorlar; kendi yurtlarında olduklarını duyuyorlar. Musluklardan akan evcil kent suyundan, düğme çevrilince ampullerden yayılan ışıktan, dayanaklarla desteklenmiş melez ağaçlardan başka şey bilmezler. Her şeyin bir mekanizmaya uyarak ortaya çıktığını, dünyanın belli ve değişmez yasalara göre işlediğini günde yüz kere görürler: Boşlukta, bütün nesneler aynı hızla düşer; park yazın her gün saat altıda, kışın da dörtte kapanır; kurşun 335 derecede erir; son tramvay Hotel de Ville'den on biri beş geçe kalkar. Durgun, biraz asık suratlı kimselerdir. Yarın'ı, yani bugünün bir tekrarını düşünürler; kentlerde her sabah yeniden orataya çıkan tek bir gün vardır. Pazarları, bu tek günü az buçuk süslerler. Avanaklar! Güven dolu, kalın suratlarını göreceğimi düşündükçe tiksinti kaplıyor içimi. Yasalar yaparlar, bayağı romanlar yazarlar, çocuk yapma budalalığına düşmekten kurtulamazlar. Ama o koskoca, ne idüğü belirsiz doğa, kentlerine girmiş, her tarafa, evlerine, bürolarına, kendilerine bile sızmıştır. Doğa kıpırdamaz, olduğu gibi durur; onlar, içleri dolduğu, doğayı soludukları halde farkında değillerdir. Kentin dışında, yirmi kilometre uzakta olduğunu sanırlar doğanın. Onu görüyorum ben,bu doğayı görüyorum. Baş eğişinin tembellikten geldiğini biliyorum; yasaları olmadığını da biliyorum, onun düzenliliği sandıkları şey...Doğanın alışkanlıkları var yalnız, yarın değiştirebilir onları.

But for me there is neither Monday nor Sunday: there are days which pass in disorder, and then, sudden lightning like this one. Nothing has changed and yet everything is different. I can't describe it, it's like the Nausea and yet it's just the opposite: at last an adventure happens to me and when I question myself I see that it happens that I am myself and that I am here; I am the one who splits in the night, I am as happy as the hero of a novel.