Your church is a whore: she sells her favors to the rich. - Jean-Paul Sartre

چنان تنهایی وحشتناکی احساس می‌کردم که خیال خودکشی به سرم زد. چیزی که جلویم را گرفت، این فکر بود که هیچ‌کس، مطلقاً هیچ‌کس، از مرگم متأثر نخواهد شد و من در مرگ خیلی تنهاتر از زندگی خواهم بود.

به این فکر کردم که برای اینکه یک واقعۀ پیش پا افتاده تبدیل به ماجرا شود، کافی است و لازم است که آن را تعریف کنم. این همان چیزی است که مردم را گول می زند، آدم همیشه قصه گوست. با قصه های خودش و دیگران زندگی می کند. هرچه را که برایش رخ می دهد، از خلال همین قصه ها می بیند و تلاش می کند طوری زندگی کند که انگار دارد آن را نقل می کند.

ولی باید بین زندگی و قصه گویی یکی را انتخاب کند.

I don't even bother looking for words. It flows in me, more or less quickly. I fix nothing, I let it go. Through the lack of attaching myself to words, my thoughts remain nebulous most of the time. They sketch vague, pleasant shapes and then are swallowed up: I forget them almost immediately.