Elias Canetti Quotes

There is, in Kafka, a sort of sleep-worship; he regards sleep as a panacea.

What is it that happens in an inflation? The unit of money suddenly loses its identity. The crowd it is part of starts growing and, the larger it becomes, the smaller becomes the worth of each unit. The millions one always wanted are suddenly there in one's hand, but they are no longer millions in fact, but only in name.

Gelecek; kendini nasıl atabilirdi acaba geleceğe? Şimdiki zaman, geçip gitmesine ses çıkarmadığı takdirde, artık Kien’e hiçbir zarar veremezdi. Ah, bir ortadan kaldırılabilseydi şu şimdiki zaman! Dünya üzerindeki tüm mutsuzluklar, yeterince gelecekte yaşayamamaktan kaynaklanıyordu. Bugün dayak yediği takdirde, yüz yıl sonra bunun ne önemi kalacaktı? Yapılması gereken, içinde yaşanılan zamanı geçip gitmeye bırakmak ve dayaktan ileri gelen şişleri görmezlikten gelmekti. Tüm acıların suçu, şimdiki zamanın sırtındaydı. Kien, geleceğin özlemini çekiyordu; çünkü geleceğe ulaştığında, yeryüzünde daha çok geçmiş bulunacaktı. Geçmiş iyiydi, kimseye bir zararı yoktu; Kien, geçmişte yirmi yıl süreyle istediği gibi ve mutlu yaşamıştı. Kim mutlu olabiliyordu ki şimdiki zamanda? Evet, duyularımız bulunmasaydı eğer, o zaman şimdiki zamana da dayanılabilirdi. O zaman anıların yardımıyla -demek ki yine de geçmişte- yaşanılabilirdi. Başlangıçta yalnızca söz vardı; ama var’dı; başka deyişle geçmiş sözden önce vardı. Kien, geçmişin bu öncelikli konumu karşısında saygıyla eğildi.

Yes, this was his home. Here no harm could come to him. He smiled at the mere idea that any harm could come to him here. He avoided looking at the divan on which he slept. Every human creature needed a home, not a home of the kind understood by crude knock-you-down patriots, not a religion either, a mere insipid foretaste of a heavenly home: no, a real home, in which space, work, friends, recreation, and the scope of a man's ideas came together into an orderly whole, into — so to speak — a personal cosmos. The best definition of a home was a library.

"It is only in a crowd that man can become free of this fear of being touched. That is the only situation in which the fear changes into its opposite. The crowd he needs is the dense crowd, in which body is pressed to body; a crowd, too, whose psychical constitution is also dense, or compact, so that he no longer notices who it is that presses against him. As soon as a man has surrendered himself to the crowd, he ceases to fear its touch. Ideally, all are equal there; no distinctions count. Not even that of sex. The man pressed against him is the same as himself He feels him as he feels himself. Suddenly it is as though everything were happening in one and the same body." (15)

The act of naming is the great and solemn consolation of mankind

Nothing was better for you than humiliation, for there was nothing you felt more deeply.

At home in the nursery, I usually played alone. Actually, I seldom played, I spoke to the wallpaper. The many dark circles in the pattern of the wallpaper seemed like people to me. I made up stories in which they appeared, either I told them the stories or they played with me, I never got tired of the wallpaper people and I could talk to them for hours.

O espanto certamente foi, no passado, aquele espelho, de que tanto nos agrada falar, que trazia os fenômenos para uma superfície mais lisa e tranqüila. Hoje, esse espelho está despedaçado, e os estilhaços do espanto tornaram-se pequenos. Porém, mesmo no mais minúsculo estilhaço, já não se reflete apenas um fenômeno isolado: impiedosamente, este arrasta consigo o seu reverso - o que quer que você veja, e por menos que veja, transcende a si próprio a partir do momento em que é visto.

En todos estos últimos años, mientras ponía en negro sobre blanco mis soberbias frases contra la muerte, personas han sido torturadas y asesinadas de la manera más vil.

La violencia de los poderosos ha provocado la violencia de los depauperados. Nada resulta más comprensible, y mucho me cuidaré de equipararlas. Sin embargo, hay algo en la violencia que nadie ha examinado a fondo aún, y es eso lo que debería suceder por fin.

It amazes me how a person to whom literature means anything can take it up as an object of study.

Gli occhi molto belli sono insostenibili, bisogna guardarli sempre, ci si affoga dentro, ci si perde, non si sa più dove si è

Lo habrás puesto en duda, pero seguro que te has deseado fama. Sin embargo, ¿no has deseado mil veces más lo otro: el regreso de algún muerto? Y no lo has conseguido. Sólo se cumplen los deseos mezquinos, superfluos, desvergonzados.
Los grandes, los dignos de un ser humano, no llegan a realizarse. Ninguno volverá, ninguno vuelve nunca; podridos están aquellos a los que odiaste, podridos están aquellos a los que amaste. ¿Sería posible amar más? ¿Hacer, mediante más amor, que un muerto vuelva a la vida? ¿Nadie habrá amado suficientemente todavía? ¿O bastaría una mentira que fuera tan grande como la Creación?

He [Kafka] did not have for his private and interior processes that disregard which distinguishes insignificant writers from writers of imagination. A person who thinks that he is empowered to separate his inner world from the outer one has no inner world from which something might be separable.

Travelling, one accepts everything; indignation stays at home. One looks, one listens, one is roused to enthusiasm by the most dreadful things because they are new. Good travellers are heartless.