When you think of human history, you think of the occasional human being whose minority view may be condemned by society but who wins out in the end … - Isaac Asimov

Evet. Bu çok garip ama gerçekten özlemiyorum. Mavi göğü, yeşil kırları, akan suları özleyeceğimden emindim. Arza özgü bütün bu nitelikleri. Ama hiç birini de özlemiyorum. Onları rüyamda bile görmüyorum."
Selene, "Bazen öyle şeyler oluyor" dedi. "Daha doğrusu vatan özlemi çekmediklerini söyleyen bazı Göççülerle karşılaştım. Tabii öyleleri az. Ve hiç kimse bu küçük grubun müşterek özelliklerini anlayamıyor. Tabii türlü tahminler yürütülüyor. Kimisi bu Göççülerde ciddi bir duygusuzluk olduğunu, onların hiçbir şey hissedemediklerini söylüyor. Kimisi ise fazla duygulu olduklarını ve sinir krizi geçirmekten korktukları için vatan hasreti duyduklarını itiraftan kaçındıklarını.

Writing, to me, is simply thinking through my fingers.

A horse having a wolf as a powerful and dangerous enemy lived in constant fear of his life. Being driven to desperation, it occurred to him to seek a strong ally. Whereupon he approached a man, and offered an alliance, pointing out that the wolf was likewise an enemy of the man. The man accepted the partnership at once and offered to kill the wolf immediately, if his new partner would only co-operate by placing his greater speed at the man's disposal. The horse was willing, and allowed the man to place bridle and saddle upon him. The man mounted, hunted down the wolf, and killed him. "The horse, joyful and relieved, thanked the man, and said: 'Now that our enemy is dead, remove your bridle and saddle and restore my freedom.' "Whereupon the man laughed loudly and replied, 'Never!' and applied the spurs with a will."