Crever pour crever, je préfère crever de passion que de crever d'ennui ! - Émile Zola

"... Have you ever reflected that posterity may not be the faultless dispenser of justice that we dream of? One consoles oneself for being insulted and denied, by reyling on the equity of the centuries to come; just as the faithful endure all the abominations of this earth in the firm belief of another life, in which each will be rewarded according to his deserts. But suppose Paradise exists no more for the artist than it does for the Catholic, suppose that future generations prolong the misunderstanding and prefer amiable little trifles to vigorous works! Ah! What a sell it would be, eh? To have led a convict's life - to have screwed oneself down to one's work - all for a mere delusion!...

"Bah! What does it matter? Well, there's nothing hereafter. We are even madder than the fools who kill themselves for a woman. When the earth splits to pieces in space like a dry walnut, our works won't add one atom to its dust.

Existence is so bitter for every one of us! Ought we not to forgive others much, my friend, if we wish to merit forgiveness ourselves?

Askerlerin kanında bulunan üstün disiplin düşüncesi, doğruluk yetkesini saptırmaya yetmez mi? Disiplin demek boyun eğme demektir.

Ordunun onurundan söz ediliyor bize, onu sevmemiz, ona saygı göstermemiz isteniyor. Evet hiç kuşkusuz, ilk tehditte ayağa kalkacak, Fransız toprağını savunacak olan ordu tüm halktır, ona ancak sevgi ve saygı duyarız. Ama söz konusu o değil, biz de adalet gereksinimimiz içinde onun saygın kalmasını istiyoruz. Belki de yarın bizim elimize verecekleri kılıç sözkonusu, o efendi söz konusu. Kılıcın kabzasını, o tanrıyı dindarca öpmeye gelince, hayır!