Verte desnuda es recordar la Tierra. - Federico García Lorca

Gacela of the Flight”

I have lost myself in the sea many tunes
with my ear full of freshly cut flowers,
with my tongue full of love awl agony.
I have lost myself in the sea many times
as I lose myself in the heart of certain children.

There is no one who in giving a kiss
does not feel the smile of faceless people,
and no one who in touching a newborn child
forgets the motionless skulls of horses.

Because the roses search in the forehead
for a hard landscape of hone
and the hands of man hate no other purpose
than to imitate the roots below the earth.

As I lose myself in the heart of certain children,
I have lost myself in the sea many times.
Ignorant of the water I go seeking
a death full of light to consume me.

En la tarde lluviosa
mi corazon aprende
la tragedia otonal
que los arboles lleuven.

"شکل‌های ناب که غرق شدند
،زیرِ جیرجیرِ گل‌های مروارید
.فهمیدم که مرا کشته‌اند

،کافه‌ها را گشته بودند به‌خاطرِ من، گورستان‌ها را، و کلیساها را
،از سرِ کنج‌ کاوی بشکه‌ها و گنجه‌ها را گشوده بودند
.سه اسکلت را نابود کردند که دندان‌های طلای‌شان را درآورند

.اما دیگر پیدایم نکردند
پیدا نکردند؟
.نه، پیدایم نکردند

،اما فهمیدند که ماهِ هفتم از برابرِ سیلاب گریخته است
و دریا ـ ناگهان! ـ به یاد آورد نامِ همه ‌ی آن ‌ها را که غرق شده بودند

........
قسمتی از شعر معروف «افسانه‌ی سه دوست که زیرِ بارانِ گلوله آواز خواندند» که گفته می شود "لورکا" در آن نحوه مرگش را پیش بینی کرده بود"