I am not my own friend. Time cuts me in two. - Czesław Miłosz

We go down with the bells ringing in all the sunken cities. Forgotten, we are greeted by the embassies of the dead, While your endless flowing carries us on and on; And neither is nor was. The moment only, eternal.

Unë nuk jam ithtar i një arti tepër subjektiv. Poezia ime ka qenë për mua një mjet për të zotëruar vetveten. Ajo më jepte mundësinë të shikoja ku kalonte vija matanë së cilës falsiteti i tonit dëshmon falsitetin e qëndrimit dhe të bëja të gjitha përpjekjet për të mos e shkelur. Përvoja e viteve të luftës më mësoi se nuk është e udhës ta marrësh penën me qëllimin e vetëm për t’u komunikuar të tjerëve hidhërimin vetjak dhe sfilitjen e brendshme – sepse kjo është një lëndë e dobët, përftimi i së cilës kërkon aq pak mund sa që ky akt nuk të jep të drejtën e respektimit të vetvetes. Kushdo që ka parë të bëhet hi një qytet me një milion banorë dhe kilometra të tëra rrugësh të tij pa asnjë gjurmë jete, madje as edhe një mace, as edhe një qen pa zot, i kujton me ironi përshkrimet prej poetëve bashkëkohorë të ferrit të qyteteve të mëdha - në të vërtetë ferri i shpirtit të tyre. Wasteland i vërtetë është shumë më i tmerrshëm se ai imagjinari. Kush nuk ka jetuar mes tmerreve të luftës e të terrorit nuk e di sa e egër është revolta kundër vetvetes e atij që i ka parë ose ka marrë pjesë në to - ajo revoltë kundër moskokëçarjes dhe egoizmit të vet. Rrënimi dhe vuajtjet janë një shkollë ku farkëtohet sensi shoqëror,

What is the significance of the lives of the people he passes, of the senseless bustle, the laughter, the pursuit of money, the stupid animal diversions? By using a little intelligence he can easily classify the passers-by according to type; he can guess their social status, their habits and their preoccupations. A fleeting moment reveals their childhood, manhood, and old age, and then they vanish. A purely physiological study of one particular passer-by in preference to another is meaningless. If one penetrates into the minds of these people, one discovers utter nonsense. They are totally unaware of the fact that nothing is their own, that everything is part of their historical formation — their occupations, their clothes, their gestures and expressions, their beliefs and ideas. They are the force of inertia personified, victims of the delusion that each individual exists as a self. If at least these were souls, as the Church taught, or the monads of Leibnitz! But these beliefs have perished. What remains is an aversion to an atomized vision of life, to the mentality that isolates every phenomenon, such as eating, drinking, dressing, earning money, fornicating. And what is there beyond these things? Should such a state of affairs continue? Why should it continue? Such questions are almost synonymous with what is known as hatred of the bourgeoisie.