"يقول الأصيل : " ظامئ أنا للظل! " / قال القمر : " ظامئ للنجوم البريق! " / والنبع البلور الصافي يسأل عن شفتين / والريح ... عن الآهات" - Federico García Lorca

I can’t listen to you. I can’t listen to your voice. It’s as though I’d drunk a bottle of anise and fallen asleep wrapped in a quilt of roses. It pulls me along – and I know I’m drowning – but I go on down.

I will not see it! Tell the moon to come,
for I do not want to see the blood
of Ignacio on the sand. I will not see it!

دلم نمی‌خواست
دلم نمی‌خواست یه چیزیو بهت بگم.
تو چشات
دو تا درخت دیوونه‌ی کوچولو دیدم
از هوا، از خنده، از طلا.
اونا تاب می‌خوردن
دلم نمی‌خواست
دلم نمی‌خواست یه چیزیو بهت بگم.