Si veris magna paratur
fama bonis et si successu nuda remoto
inspicitur virtus, quidquid laudamus in ullo
maiorum, fortuna fuit.

sed inter hominem et beluam ho maxime interest, quod haec tantum, quantum sensu movetur, ad id solum, quod adest quodque prasens est, se accommodat paulum admodum sentiens praeteritum aut futurum; homo autem, quod rationis est particeps, per quam consequentia cernit, causas rerum videt earumque praegressus et quasi antecessiones non ignorat, similitudines comparat rebusque praesentibus adjungit atque annectit futuras, facile totius vitae cursum videt ad eamque degendam praeparat res necessarias.

Magna servitus est magna fortuna.

Fortuna cum blanditur, captatum venit.

Fortuna vitrea est: tum cum splendet frangitur.

Dat poenas laudata fides, cum sustinet inquit
quos fortuna premit.

Quod si regum atque imperatorum animi virtus in pace ita ut in bello valeret, aequabilius atque constantius sese res humanae haberent neque aliud alio ferri neque mutari ac misceri omnia cerneres. Nam imperium facile iis artibus retinetur, quibus initio partum est. Verum ubi pro labore desidia, pro continentia et aequitate lubido atque superbia invasere, fortuna simul cum moribus inmutatur. Ita imperium semper ad optumum quemque a minus bono transferetur.

Stat nulla diu mortalibus usquam,
Fortuna titubante, fides.

Heu, Fortuna, quis est crudelior in nos
Te deus? Ut semper gaudes illudere rebus Humanis!

Nam in omni adversitate fortunae infelicissimum est genus infortunii fuisse felicem.

Magnum iter ascendo; sed dat mihi gloria vires

In se magna ruunt: laetis hunc numina rebus
crescendi posuere modum.

Verum ubi pro labore desidia, pro continentia et aequitate libido atque superbia invasere, fortuna simul cum moribus immutatur. Ita imperium semper ad optimum quemque a minus bono transfertur. (II)