Φθονεῖς μάλιστα τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν ἀπόλαυση τῶν ἀγαθῶν, καὶ δημιουργεῖς μέσα στὴν ψυχή σου πονηροὺς συλλογισμούς, φροντίζοντας ὄχι πῶς νὰ χορηγήσ… - Basil of Caesarea

Ἀλλ' οὐ γὰρ ἱματίων ἕνεκεν οὐδὲ τροφῶν ὁ πλοῦτός ἐστι τοῖς πολλοῖς περισπούδαστος, ἀλλά τις ἐπινενόηται μεθοδεία τῷ διαβόλῳ, μυρίας τοῖς πλουσίοις δαπάνης ἀφορμὰς ὑποβάλλουσα, ὥστε τὰ περιττὰ καὶ ἄχρηστα ὡς ἀναγκαῖα σπου δάζεσθαι, μηδὲν δὲ αὐτοῖς ἐξαρκεῖν πρὸς τὴν τῶν ἀναλωμάτων ἐπίνοιαν.

What, then, shall we do? someone may ask. What else, indeed, than devote ourselves to the care of our souls, keeping all our leisure free from other things. Accordingly, we should not be slaves of the body, except so far as is strictly necessary; but our souls we should supply with all things that are best, through philosophy freeing them, as from a prison, from association with the passions of the body.

Καὶ ποῖον, λέγει, ἀδικῶ, μὲ τὸ νὰ κρατῶ γιὰ τoν ἐαυτόν μου αὐτὰ ποῦ μου ἀνήκουν; Ποία, εἰπέ μου, εἶναι αὐτὰ ποῦ σου ἀνήκουν; Ἀπὸ ποῦ τὰ ἔλαβες, καὶ τὰ ἔφερες στὴν ζωὴν αὐτήν; Ὅπως ἀκριβῶς κάποιος ποὺ εὑρίσκει στὸ θέατρο θέση μὲ καλὴν θέαν, ἐμποδίζει ἔπειτα τοὺς εἰσερχομένους, θεωρώντας ὡς ἰδικὸ τοῦ αὐτὸ ποὺ προορίζεται γιὰ χρῆσιν κοινήν, ἔτσι εἶναι καὶ οἱ πλούσιοι. Ἀφοῦ ἐκυρίευσαν ἐκ τῶν προτέρων τα κοινὰ ἀγαθά, τὰ ἰδιοποιοῦνται ἁπλῶς ἐπειδὴ τὰ ἐπρόλαβαν. Ἐὰν ὁ καθένας ἐκρατοῦσε ἐκεῖνο ποὺ ἀρκεῖ γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν ἀναγκῶν του, καὶ ἄφηνε τὸ περίσσευμα σ’ αὐτὸν ποὺ τὸ χρειάζεται, κανεὶς δὲν θὰ ἦταν πλούσιος, ἀλλὰ καὶ κανεὶς πτωχός.