Is not life in itself a thing of goodness, irrespective of whether the course it takes for us can be called a 'happy' one? - Thomas Mann

Δεν υπάρχει τίποτε πιο παράξενο και πιο δύσκολο απ’ τη σχέση δύο ανθρώπων που γνωρίζονται μόνο με τα μάτια –που κάθε μέρα, κάθε ώρα, συναντά, παρατηρεί ο ένας τον άλλον, κι είναι ταυτόχρονα αναγκασμένοι κάτω από την πίεση της ευπρέπειας ή από κάποια δική τους παραξενιά να καμώνονται πως είναι αδιάφοροι και ξένοι μεταξύ τους, δίχως ένα χαιρετισμό ή μία λέξη. Ανάμεσά τους υπάρχει κάτι που αναστατώνει, που κεντρίζει την περιέργεια, μια υστερική επιθυμία, ανικανοποίητη και αφύσικα καταπιεσμένη, να γνωριστούν και να μιλήσουν, και προπαντός ένα είδος σεβασμού μαζί με αγωνία και ένταση. Γιατί ο άνθρωπος αγαπά και σέβεται τον άλλον όσο δεν τον ξέρει αρκετά καλά για να τον κρίνει, και η επιθυμία του είναι αποτέλεσμα ατελούς γνώσης.

But Hans Castorp said as they walked on: “You see, I didn’t mind it at all, I got on with her quite well; I always do with such people; I understand instinctively how to go at them — don’t you think so? I even think, on the whole, I get on better with sad people than with jolly ones — goodness knows why. Perhaps it’s because I’m an orphan, and lost my parents early;

As a science of the unconscious it is a therapeutic method, in the grand style, a method overarching the individual case. Call this, if you choose, a poet's utopia.