من نه آنچه را که او گفته بود بل آنچه را که خودم می خواستم بگویم می خواندم،-واژه هایی را می خواندم که اندیشه کودکانه خودم شکسته بسته می کوشید تا هجی ک… - Romain Rolland

پس از ده سال تنهائی، اعصابش تمددی می‌یافت. این نامه برای قلبش که تشنه‌ی محبت بود مژده‌ی رستاخیز می‌آورد. محبت! .. گمان می‌کرد که دیگر از آن دست شسته‌ است؛ و ناچار یاد گرفته‌ بود که از آن چشم بپوشد! اما امروز حس می‌کرد چه‌قدر بدان نیاز داشت، و چه مایه عشق در وجودش انباشته شده‌بود.

راستی و یک رویی موهبتی است که به اندازه هوش و زیبایی نادر است، و بی انصافی است که انسان آن را از همه کس طلب کند.

I lay there turning over the pages of my life, thinking of what I had done and left undone, and of the dreams from which I had awakened. How far off seem the bright visions of early boyhood, and how poor and bare the reality looks. I thought of all my expectations, and the small results of my labors; of my wife, who certainly cannot be called either good-natured or good-looking, of my sons who hardly seem to belong to me, with whom I have nothing in common: — of the faithlessness and folly of those around us, of our poor France torn by civil wars and religious persecutions; of my works of art scattered, life itself a handful of ashes, soon to be blown away by the breath of the Destroyer. — I put my face close up against the oak tree, and lay there weeping quietly all among the big roots which cradled me like a father’s arms; and I felt that he listened.