كانت روحه محطمة لكنها ظلت ترعى أملًا غامضًا - László Krasznahorkai

For minutes on end he could not tell whether he was really hearing howls of pain, or whether it was simply that his years of long, exhausting work had rendered him incapable of distinguishing between the general noise and ancient prehistoric screams that were somehow preserved in time ('the evidence of suffering does not disappear without a trace,' he hopefully remarked) and now were being raised by the rain, like dust.

...megértette, hogy mindaz, amit mi a létből érzékelünk, nem más, mint a hiábavalóság felfoghatatlan terjedelmű emlékműve, mely az idők végezetéig ismétli önmagát, és hogy nem, korántsem a véletlen szerkeszti a maga rettenetes, kiapadhatatlan, diadalmas, legyőzhetetlen erejével, hogy dolgok szülessenek és szétessenek, hanem mintha egy homályos, démoni szándék dolgozna itt, és ez olyan mértékben bele van szerekesztve a dolgokba és a dolgok közti állapotok szövetébe, hogy a szándék bűze mindent betölt, egy kárhozat tehát, egy megvetés műve a világ, ez csapja meg agyát annak, aki gondolkodni kezd, ezért ő nem is gondolkodik, megtanult nem gondolkodni többé, ami természetesen nem vezetett sehová, mert azt a bűzt csak érzi, bármerre néz, bármerre fordítja a fejét, ez a bűz ott van, mert végül is az ítélet, mely szintén azonos a világgal, azt is tartalmazza, hogy a hiábavalóságnak is és megvetésnek is, mely a szándék formáját öltötte fel, a tudatában kell legyen, a hiábavalóságnak és a megvetésnek is, folyton, minden egyes pillanatban, aki gondolkodni kezd, viszont elég lemondani a gondolkodásról, és csak nézni a dolgokat, már létre is jön a gondolkodás új alakban, vagyis megszabadulni nem lehet, akár gondolkodik az ember, akár nem gondolkodik, mindenképpen a gondolkodás foglya, és iszonyatosan facsarja az orrát a bűz, így hát ő mit tehetne, áltatja magát, azzal áltatja, hogy hagyja, menjenek a dolgok a maguk természetes útján...

"هكذا قال فى نفسه مقرًا بأنه لا يسطيع الاطمئنان إلى قرار مرضٍ فى شأن التحسّن الذى لا يزال مستمرًا فى حالته التى هى حالة مؤسفة عامة. وكأنما أراد التشديد على الفكرة بأن ركّز انتباهه، المشتت ظاهرًا، على ما كانت كلمات فالوسكا الرنانة تصفه بأنه "ذلك الإعلان الأبدى عن البشائر الطيبة"، وعلى قبة السماء غير المبالية بأى شئ، عندما أدرك فجأة، مثلما حدث مع الأستاذ ذى الذهن الشارد الذى صار مضرب الأمثال عندما اكتشف نظارته المفقودة فوق أنفه... أدرك أن ليس عليه أن ينظر إلى الأعلى، بل إلى الأسفل، عند قدميه لأن ما يبحث عنه موجود هناك... موجود هناك إلى حد أنه كان واقفًا عليه، وكان يطأ سطحه طيلة الوقت، وكان مقدّرًا له أن يواصل السير عليه فى مستفبل وشيك. ومع ملاحظته هذا الأمر، أرجع إدراكه المتأخر له إلى حقيقة أنه أمر ظاهر كثيرًا، قريبًا كثيرًا، فكانت المشكلة كامنة فى قربه غير المتوقع. كان قادرًا على لمسه بيده، وعلى السير عليه؛ وهذا ما جعله غير منتبه إليه."