Those who have played a big part in one’s life very rarely disappear from it suddenly for good. They return to it at odd moments … before leaving it … - Marcel Proust

Quartering the topmost branches of one of the tall trees, an invisible bird was striving to make the day seem shorter, exploring with a long-drawn note the solitude that pressed it on every side, but it received at once so unanimous an answer, so powerful a repercussion of silence and of immobility, that one felt it had arrested for all eternity the moment which it had been trying to make pass more quickly.

The fixity of a habit is generally in direct proportion to its absurdity.

نمی توانست با اندیشه اش درد را آرام کند، انگاری که دردی فیزیکی باشد، اما درد فیزیکی از آنجا که از اندیشه مستقل است ، دستکم اندیشه می تواند برا آن تامل کند، ببیند که فروکش کرده یا برای کوتاه زمانی بازایستاده است. ولی آن درد را، اندیشه با همان یادآوری اش دوباره پدید می آورد. همین که می خواستی دیگر به آن نیندیشی باز به آن می اندیشیدی و باز درد می کشیدی، و هنگامی که، در گفت و گو با دوستان، آن را از یاد برده بود، ناگهان کلمه ای حالت چهره اش را دگرگون می کرد، همچون زخمی ای که کسی ناآگاهانه و بی احتیاط به اندام آسیب دیده اش دست بزند.