With genius, as with beauty — all, well almost all, is forgiven. - Susan Sontag

نویسندگان بزرگ یا شوهرند یا معشوق. برخی نویسندگان فضایل استوار یک شوهر را به ما عرضه می‌کنند: قابل اتکا، فهیم، سخی، برازنده. در سوی دیگر نویسندگانی قرار دارند که در آن‌ها قابلیت‌های یک معشوق را ستایش می‌کنیم، قابلیت‌هایی که از طبیعت و مزاج برمی‌آیند تا فضیلت اخلاقی. زن‌ها به شکلی عجیب ویژگی‌هایی چون بی‌ثباتی، خودخواهی، غیرقابل‌اتکا بودن، و خشونت را که در مورد شوهر هرگز با آن‌ها کنار نمی‌آیند در معشوق خود می‌پذیرند، به شرط آن‌که در عوض نوعی هیجان و فوران احساسی شدید را تجربه کنند. به همین سیاق، خوانندگان نیز با فهم‌ناپذیری، وسواسی بودن، حقایق دردناک، دروغ، یا دستور زبان بد کنار می‌آیند-اگر در عوض نویسنده امکان چشیدن عواطفی کمیاب و احساساتی خطرناک را در اختیارشان قرار دهد. و همان‌طور که در زندگی وجود شوهر و معشوق هر دو ضروری است، در هنر نیز چنین است. باعث تاسف است که ناگزیر باشیم میان آن‌ها دست به انتخاب بزنیم
.

I'm sickened by the way that the delivery of so-called humanitarian aid is once again being used as a justification — or cover — for war.

There is a peculiarly modern predilection for psychological explanations of disease, as of everything else. Psychologizing seems to provide control over the experiences and events (like grave illnesses) over which people have in fact little or no control. Psychological understanding undermines the "reality" of a disease. That reality has to be explained. (It really means; or is a symbol of; or must be interpreted so.) For those who live neither with religious consolations about death nor with a sense of death (or of anything else) as natural, death is the obscene mystery, the ultimate affront, the thing that cannot be controlled. It can only be denied. A large part of the popularity and persuasiveness of psychology comes from its being a sublimated spiritualism: a secular, ostensibly scientific way of affirming the primacy of "spirit" over matter.