Poesía es la unión de dos palabras que uno nunca supuso que pudieran juntarse, y que forman algo así como un misterio. - Federico García Lorca

El remanso del aire
bajo la rama del eco. El remanso del agua
bajo fronda de luceros. El remanso de tu boca
bajo espesura de besos.

But two has never been a number — because it's only an anguish and its shadow,
it's only a guitar where love feels how hopeless it is,
it's the proof of someone else's infinity,
and the walls around a dead man,
and the scourging of a new resurrection that will never end.

"شکل‌های ناب که غرق شدند
،زیرِ جیرجیرِ گل‌های مروارید
.فهمیدم که مرا کشته‌اند

،کافه‌ها را گشته بودند به‌خاطرِ من، گورستان‌ها را، و کلیساها را
،از سرِ کنج‌ کاوی بشکه‌ها و گنجه‌ها را گشوده بودند
.سه اسکلت را نابود کردند که دندان‌های طلای‌شان را درآورند

.اما دیگر پیدایم نکردند
پیدا نکردند؟
.نه، پیدایم نکردند

،اما فهمیدند که ماهِ هفتم از برابرِ سیلاب گریخته است
و دریا ـ ناگهان! ـ به یاد آورد نامِ همه ‌ی آن ‌ها را که غرق شده بودند

........
قسمتی از شعر معروف «افسانه‌ی سه دوست که زیرِ بارانِ گلوله آواز خواندند» که گفته می شود "لورکا" در آن نحوه مرگش را پیش بینی کرده بود"