there is only one true heroism in the world: to see the world as it is, and to love it - Romain Rolland

با چشمان پر از اشک زمین وطن را که می‌بایست بدرود گوید می‌دید که در میان مه محو می‌شد…مگر نه او خود در آرزوی ترک آن بود؟ - بله؛ ولی اینک که آن را به‌راستی ترک می‌گفت، احساس دلهره می‌کرد. تنها قلب دام و دد می‌تواند بدون احساس تاثر از سرزمین مادری جدا شود. خوش‌بخت یا بدبخت، با هم زندگی کرده‌اند؛ شخص در میان او، روی او خوابیده‌است، سراپایش بدان آغشته است؛ وطن گنجینه‌ی رویاهای ما، زندگی گذشته‌ی ما، و خاکستر مقدس کسانی‌ست که دوست داشته‌ایم در سینه‌ی خود حفظ می‌کند.

و این معجزه موسیقی بود. همه‌چیز را در فضائی مه‌آلود فرو می‌برد و آن‌ها را به صورت زیبا و شریف و آرزوخیز در می‌آورد. موسیقی نیازی شدید به دوست داشتن در روح شنونده برمی‌انگیخت؛ و در همان حال برای پر کردن حفره‌ای که خود پدید آورده بود اشباح عشق را در برابرش می‌گذاشت.

كان في أعماق حياتها الروحية المجهولة مخبأ، رقدت فيه عواطف أخرى كثيرة.