No sé, dijo mi padre respondiendo con cierta morosidad a fin de que su comentario sonara completamente desapasionado, — no sé, dijo, qué otra cosa no… - Laurence Sterne

... irfanımızın engin harmanının emekçileri ... çoğu ik'le ve tik'le biten daha elli dalda, son iki yüzyıldır ya da daha uzun bir süredir, mükemmeliyetinin o doruğuna doğru emekliyor. Son yedi yıl içindeki gelişmelere bakarak bir tahminde bulunabilirsek, bu doruk ise pek de uzaklarda olmamalı.
Bu sonuç gerçekleştiğinde, umulur ki, her türlü yazı son bulacak; her türlü yazının son bulması her türlü okumayı yok edecek; ve zamanla, -her tür bilgi ortadan kalkacak, ve, ardından, her şeye yeni baştan başlamamız gerekecek. Bir başka deyişle, tam başladığımız yere geri döneceğiz.

I pity the man who can travel from Dan to Beersheba, and cry, ‘Tis all barren — and so it is; and so is all the world to him who will not cultivate the fruits it offers. I declare, said I, clapping my hands chearily together, that was I in a desart, I would find out wherewith in it to call forth my affections — If I could not do better, I would fasten them upon some sweet myrtle, or seek some melancholy cypress to connect myself to — I would court their shade, and greet them kindly for their protection — I would cut my name upon them, and swear they were the loveliest trees throughout the desert: if their leaves wither’d, I would teach myself to mourn, and when they rejoiced, I would rejoice along with them.

A man who laughs will never be dangerous.