The prefect evening...lying down on the couch beside the bookcase and reading himself sleepy...Jim lying opposite him at the other end of the couch, … - Christopher Isherwood

The harassed look is that of a desperately tired swimmer or runner; yet there is no question of stopping. The creature we are watching will struggle on and on until it drops. Not because it is heroic. It can imagine no alternative.

Staring and staring into the mirror, it sees many faces within its face - the face of the child, the boy, the young man, the not-so-young-man - all present still, preserved as fossils, dead. Their message to this live dying creature is: Look at us - we have died -what is there to be afraid of?

It answers them: But it happened so gradually, so easily. I am afraid of being rushed.

Here, in their midst, George feels a sort of vertigo. Oh God, what will become of them all? What chance have they? Ought I to yell out to them, right now, here, that it’s hopeless? But George knows he can’t do that. Because, absurdly, inadequately, in spite of himself, almost, he is a representative of the hope. And the hope is not false. No. It’s just that George is like a man trying to sell a real diamond for a nickel, on the street. The diamond is protected from all but the tiniest few, because the great hurrying majority can never stop to dare to believe that it could conceivably be real.

"İkimiz de güldük. "Sally" dedim, "senin sevdiğim yanın ne biliyor musun? Bu kadar kolayca kandırılabilmen. Hiç kandırılamayan insanlar öylesine can sıkıcı ve ruhsuz oluyorlar ki!"
"Beni hâlâ seviyor musun, Chris, sevgilim?"
"Evet, Sally. Seni hâlâ seviyorum."

Onu bir daha görmedim. Yaklaşık iki hafta sonra, tam onu aramam gerektiğini düşündüğüm bir sırada, Paris'ten bir kart aldım: "Buraya dün gece geldim. Yarın doğru dürüst yazarım. Kucak dolusu sevgiler." Arkadan mektup gelmedi. Bundan bir ay sonra Roma'dan bir kart daha aldım. Adres yoktu: "Bir iki güne kadar yazarım." diyordu. Bu altı yıl önceydi.
Şimdi ben ona yazıyorum.
Sally, bunu okuduğun zaman -eğer bir gün okuyacak olursan- lütfen bunu bir takdirname- sana verebileceğim en yürekten takdirname olarak kabul et..."