27 Quotes Tagged: van-gogh

And the memories of all we have loved stay and come back to us in the evening of our life. They are not dead but sleep, and it is well to gather a treasure of them.

What I am in the eyes of most people — a nonetity, an eccentric, or an unpleasant person — somebody who has no position in society and never will have, in short, the lowest of the low.

Ve kişi, kadınları çalışmalarının dışında tutmakla çağdışı bir tutum içine girmiş olur.
Her yerde aynı bu, ister kentte ol ister kırsal yörelerde; zamana ayak uydurmak istiyorsan eğer, kadınları mutlaka hesaba katacaksın.

How right it is to love flowers and the greenery of pines and ivy and hawthorn hedges; they have been with us from the very beginning.

Dünyanın beni ilgilendiren tek bir yanı var: Otuz yıl üstünde yaşadığım bu toprağa karşı duyduğum belirli bir borç ve yüklendiğime inandığım bir görev; duyduğum bu şükran borcuna karşılık desen ya da resim olarak birkaç andaç bırakmak istiyorum geride -birtakım sanat akımlarının hoşuna girmek için değil, gerçek, içten, insancıl duyguları dile getirmek için. İşte, yaşamdaki amacım bu.

For me, life may well continue in solitude. I have never perceived those to whom I have been most attached other than as through a glass, darkly.

People are fond of spouting out the old cliché about how Van Gogh never sold a painting in his lifetime. Somehow his example serves to justify to us, decades later, that there is merit in utter failure.
Perhaps, but the man did commit suicide. The market for his work took off big-time shortly after his death. Had he decided to stick around another few decades he most likely would’ve entered old age quite prosperous. And sadly for failures everywhere, the cliché would have lost a lot of its power.
The fact is, the old clichés work for us in abstract terms, but they never work out in real life quite the same way. Life is messy; clichés are clean and tidy.

Yalnızca ressamları ele alacak olursak, ölmüş, gömülmüş olanlar da yapıtları aracılığıyla bir sonraki ya da birbirini izleyen birkaç kuşağa bir şeyler söyleyebiliyorlar.
Hepsi bu mu, yoksa daha fazlası var mı? Bir ressamın yaşamında en zor şey ölüm değildir belki de.
Kendi payıma, bu konuda bir şey bilmediğimi kabul ediyorum. Ama yıldızlara baktığımda düşlere dalıyorum, tıpkı bir haritada kentleri ve köyleri gösteren siyah noktalara bakarken düşlere daldığım gibi. Neden, diye soruyorum kendime, gökte pırıl pırıl parlayan noktalar da Fransa haritasındaki kara noktalar kadar ulaşılabilir olmasın? Bizi Tarascon ya da Rouen'a nasıl bir tren götürüyorsa, yıldızlara da ölüm götürür. Bu düşüncede kuşkusuz doğru olan bir şey varsa, o da şu: Yaşadığımız sürece yıldızlara varamayız, nasıl ki öldükten sonra trene binemeyiz, öyle.
Dolayısıyla, kolera, böbrek taşları, verem, kanser gibi şeyler göksel ulaşım araçlarıdırlar gibi geliyor bana; vapur, otobüs, tren türünden yeryüzü ulaşım araçları gibi aynı... Yaşlılık yüzünden sessizce ölmek oraya yürüyerek gitmek gibi bir şey.

Well, what shall I say; our inward thoughts, do they ever show outwardly? There may be a great fire in our soul, but no one ever comes to warm himself at it, and the passers-by see only a little bit of smoke coming through the chimney, and pass on their way.

So don’t study and swot too much, for that makes one sterile. Enjoy yourself too much rather than too little, and don’t take art or love too seriously- there is very little one can do about it

At present this horror of life is already less pronounced, and the melancholy less acute. But I still have no will, and hardly any desires, or none at all that are to do with ordinary life.

One morning, after many dark nights of despair, an irrepressible longing to live will announce to us the fact that all is finished and that suffering has no more meaning than happiness.

I’m happy to just be able to come across things. I don’t need to be happy. Happiness is a kind of cheap word. Let’s face it, I’m not the kind of cat that’s going to cut off an ear if I can’t do something. I would commit suicide. I would shoot myself in the brain if things got bad. I would jump from a window…you know, I can think about death openly. It’s nothing to fear. It’s nothing sacred. I’ve seen so many people die. Life’s not sacred either

How much sadness there is in life. Still, it won't do to become depressed, one should turn to other things, and the right thing is work, but there are times when one can only find peace of mind in the realization: I, too, shall not be spared by unhappiness.

My great longing is to learn to make those very incorrectnesses, those deviations, remodellings, changes of reality, so that they may become, yes, untruth if you like - but more true than the literal truth.