Ego verum amo, verum vol mihi dici : mendacem odi.

Nunc vero a mani ad noctem festo atque profesto
totus item pariterque die populusque patresque iactare indu foro se omnes, decedere nusquam;
uni se atque eidem studio omnes dedere et arti—
verba dare ut caute possint, pugnare dolose,
blanditia certare, bonum simulare virum se,
insidias facere ut si hostes sint omnibus omnes.

Saepe aliud volumus, aliud optamus, et verum ne dis quidem dicimus.

Non optuma haec sunt neque ut ego aequom censeo : verum meliora sunt quam quae deterruma.

Omne aevum curae; cunctis sua displicet aetas.

Neque enim tantum id dico, eum qui sit orator virum bonum esse oportere, sed ne futurum quidem oratorem nisi virum bonum. Nam certe neque intellegentiam concesseris iis qui proposita honestorum ac turpium via peiorem sequi malent, neque prudentiam, cum in gravissimas frequenter legum, semper vero malae conscientiae poenas a semet ipsis inproviso rerum exitu induantur.

Nequam illud verbum‘st, Bene vult, nisi qui bene facit.

Quamquam ridentem dicere verum quid vetat? ut pueris olim dant crustula blandi doctores, elementa velint ut discere prima.

Nec multis verbis nec circumitu longo, quod sit summum bonum, colliges1; digito, ut ita dicam, demonstrandum est nec in multa spargendum. Quid enim ad rem pertinet in particulas illud diducere, cum possis dicere: summum bonum est, quod honestum est? Et quod magis admireris: unum bonum est, quod honestum est, cetera falsa et bona sunt. Hoc si persuaseris tibi et virtutem adamaveris, amare enim parum est, quicquid illa contigerit, id tibi, qualecumque aliis videbitur, faustum felixque erit. Et torqueri, si modo iacueris ipso torquente securior, et aegrotare, si non male dixeris fortunae, si non cesseris morbo, omnia denique, quae ceteris videntur mala, et mansuescent et in bonum abibunt, si super illa eminueris.

Pacem sine dubio post haec, verum cruentam.