رُحت أتأمل وضع بني آدم البئيسين، يسبحون في بحر هائل من الآراء لا دليل لهم ولا مشير. تتقاذفهم أهواؤهم الهائجة، لا معين لهم سوى ملاح غير مجرب، يجهل الطر… - Jean-Jacques Rousseau

Benden çok daha fazla bilgiçlik taslayarak felsefe yapanları gördüm, fakat felsefeleri sanki kendilerine yabancıydı. Başkalarından daha bilge olmak istediklerinden, rastladıkları bir makineyi sırf merak için nasıl incelerlerse, dünyanın nasıl oluştuğunu anlamak için de aynı şekilde inceliyorlardı. İnsan doğasını, üzerinde bilgiççe konuşabilmek için inceliyorlardı, kendilerini tanımak için değil. Kendilerini aydınlatmak için değil, başkalarına öğretmek için çalışıyorlardı. Birçokları, iyi kabul edilsin de ne olursa olsun diye kitap yazma sevdasındaydılar; kitapları basılıp yayımlandığında, içindekilerle, onu başkalarına kabul ettirmek ve saldırıya uğradığında, içeriğinin çürütülmemesi için bu içeriğin doğru ya da yanlış olduğuna bakma zahmetine katlanmaksızın onu savunmak dışında hiçbir şekilde ilgilenmez olurlardı. Bana gelince, başkalarına öğretmek için değil, kendim bilmek için istedim öğrenmeyi her zaman. İnsanın başkalarını eğitmeye başlamadan önce, kendisi için öğrenmesi gerektiğine inandım.

mientras que un pueblo se ve forzado a obedecer, hace bien, si obedece; tan pronto como puede sacudir el yugo, si lo sacude, obra mucho mejor; pues recobrando su libertad por el mismo derecho con que se la han quitado, o tiene motivos para recuperarla, o no tenían ninguno para privarle de ella los que tal hicieron. Pero el orden social es un derecho sagrado que sirve de base a todos los demás. Este derecho, sin embargo, no viene de la naturaleza; luego se funda en convenciones.

Do të mendoja se shpirti që është prishur një herë është prishur përgjithmonë, përpos nëse ndonjë ndryshim i papritur, ndonjë ndërrim i befasishëm i fatit dhe i situatës i ndryshon papandehur marrëdhëniet e tij dhe me një tronditje të fuqishme i ndihmon të marrë të mbarën. Pasi i ka ndërprerë të gjitha shprehitë e tij dhe i janë ndryshuar të gjitha pasionet, në këtë rrëmujë të përgjithshme, njeriu e gjen ngandonjëherë karakterin e tij të përparshëm, dhe bëhet si një qenie e re, e cila sapo ka dalur nga duart e natyrës. Atëherë kujtimi i rënies së mëparshme mund të shërbej si mbrojtje nga një rënie e re. Dje njeriu ishte i neveritshëm dhe i dobët; sot është i fuqishëm dhe shpirtmadh. Duke vështruar veten kaq nga afër në dy gjendje kaq të ndryshme, njeriu e ndien më mirë sa e vlefshme është gjendja në të cilën është ngritur, dhe bëhet më i kujdesshëm që të qëndroj aty.