Je trouvais que voler et être battu allaient ensemble, et constituaient en quelque sorte un état, - Jean-Jacques Rousseau

Düşse, başı şişse, burnu kanasa, parmaklarını kesse, çevresinde telaşlı bir halle dört dönecek yerde, hiç olmazsa az bir süre dingin kalırım. Olan olmuştur, buna katlanması zorunludur; benim tüm telaşım onu daha çok ürkütmekten ve duyarlılığını artırmaktan başka bir şeye yaramayacaktır. Aslında, insan yaralandığında onu üzen, yaradan çok korkudur. Ben hiç olmazsa onu bu korkudan kurtaracağım; çünkü çok kesin olarak, acısını benim bu acıyı nasıl değerlendirdiğimi görerek değerlendirecektir; benim kaygıyla yanına koştuğumu, kendisini avuttuğumu, kendisine acıdığımı görürse, kendisini mahvolmuş hissedecektir; benim soğukkanlılığımı koruduğumu görürse, o da hemen yeniden soğukkanlılığına kavuşacak, acıyı artık hissetmeyince de geçtiğini sanacaktır. İşte bu yaşta ilk cesaret dersleri alınır ve hafif acılara korkmadan dayanarak, yavaş yavaş büyük acılara dayanmak öğrenilir.

My passions are extremely violent; while under their influence, nothing can equal my impetuosity; I am an absolute stranger to discretion, respect, fear, or decorum; rude, saucy, violent, and intrepid: no shame can stop, no danger intimidate me. My mind is frequently so engrossed by a single object, that beyond it the whole world is not worth a thought; this is the enthusiasm of a moment, the next, perhaps, I am plunged in a state of annihilation. Take me in my moments of tranquility,

True Christians are made to be slaves.