For everything I've suffered, all for love, and will still suffer till she heals my heart, that one who wounded him, a rebel to all mercy, who still … - Petrarch

Als de geluiden op de aard vervagen,
de wind gaat liggen en de oceaan
het deinen staakt, de dieren slapen gaan,
de Nacht zich wiegt in zijn besterde wagen,

dan blijf ik waken, peinzen, gloeien, klagen,
want elke ochtend vangt mijn oorlog aan,
en slechts in wie mij dit heeft aangedaan
vind ik mijn vrede en mijn welbehagen.

De bron die mij het levenssap moet geven,
brengt zowel bitter water voort als zoet;
en één hand heelt me, na me te doorboren.

Zij doet mij duizendmaal per dag herleven,
omdat mijn lijden eeuwig duren moet,
terwijl mij geen verlossing is beschoren.

(Ike Cialona)

hatalar ve düşler ve soluk görüntüler
vardı çevresinde zafer takının
ve sahte inançlar kapıların üzerinde
ve kaygan umut ediş merdivenlerde
ve zararlı kazanç ve yararlı zarar
ve basamaklar, en çok çıkanın en aşağı indiği;
yorucu dinlenme ve dinlendirici eziyet,
parlak onursuzluk ve karanlık ve kara utku,
aldatan bağlılık ve değişmeyen aldanma,
tetikte delilik ve âtıl akıl;
açık yollardan gittiğimiz, dar yollardan
büyük güçlükle kaçtığımız hapis;
hızlı inişler girmek için, çıkmak için yokuşlar;
içeride, fırtınalı bir kargaşa, iç içe geçmiş
kesin elemler ve belirsiz sevinçlerle.
asla kaynamamıştır vulcano, lipari ya da ischia,
stromboli ya da etna böyle azgın öfkeyle:
bu tehlikeli oyuna atılan, pek az seviyordur kendini.
böyle karanlık ve dar kafese
kapatıldık, orada ağardı saçlarım
kısa sürede ve değişti genç çehrem;
ve onca zaman, hep özgürlüğü düşleyip,
ruhumu, büyük arzunun hazır ve hafif kıldığı,
avutuyordum geçmiş şeyleri görerek.
bakıyordum, güneşteki kara dönmüş ben,
birçok ünlü ruha, karanlık hapsin içinde,
kısa sürede uzun resme bakar gibi,
ayak ileri gider hani, göz geriye döner.
(aşkın utkusu iii, 139-165)

Ik was op Amors aanval niet bedacht,
die Vrijdag, toen zijn pijlen mij doorstaken.
Hij kon zich meester van mijn leven maken
en kreeg mij daarna steeds meer in zijn macht.

Ik had niet van zijn wapenen verwacht
dat zij mijn hart zo hevig zouden raken,
nadat zij door zijn harde pantser braken:
de straf voor wie zich onverslaanbaar acht.

Nu laat ik mij door Amor ringeloren,
omdat ik mij vergeefs verzet bespaar
en hoop dat hij mijn bede zal verhoren.

Mijn enige verweer is hem te smeken,
niet om mijn vuur te doen bedaren, maar
om deze vlam bij haar ook te ontsteken.

(Ike Cialona)