Ce n’est pas le mal qui lui donnait l’idée du plaisir, qui lui semblait agréable ; c’est le plaisir qui lui semblait malin. - Marcel Proust

...that melancholy which we feel when we cease to obey orders which, from one day to another, keep the future hidden, and realise that we have at last begun to live in real earnest, as a grown-up person, the life, the only life that any of us has at his disposal.

For there is in this world in which everything wears out, everything perishes, one thing that crumbles into dust, that destroys itself still more completely, leaving behind still fewer traces of itself than Beauty: namely Grief.

نمی توانست با اندیشه اش درد را آرام کند، انگاری که دردی فیزیکی باشد، اما درد فیزیکی از آنجا که از اندیشه مستقل است ، دستکم اندیشه می تواند برا آن تامل کند، ببیند که فروکش کرده یا برای کوتاه زمانی بازایستاده است. ولی آن درد را، اندیشه با همان یادآوری اش دوباره پدید می آورد. همین که می خواستی دیگر به آن نیندیشی باز به آن می اندیشیدی و باز درد می کشیدی، و هنگامی که، در گفت و گو با دوستان، آن را از یاد برده بود، ناگهان کلمه ای حالت چهره اش را دگرگون می کرد، همچون زخمی ای که کسی ناآگاهانه و بی احتیاط به اندام آسیب دیده اش دست بزند.