Benden çok daha fazla bilgiçlik taslayarak felsefe yapanları gördüm, fakat felsefeleri sanki kendilerine yabancıydı. Başkalarından daha bilge olmak i… - Jean-Jacques Rousseau

Birçok insan gördüm ki benden çok daha bilgince felsefe yaparlardı; ama felsefeleri sanki kendilerine yabancıydı. Herkesten daha bilgin olmak istedikleri için, nasıl kurulduğunu anlamak amacıyla dünyayı incelerlerdi; ama bu, kazayla rastladıkları bir makineyi gözden geçirmek merakından başka birşey değildi. İnsanın yaratılışını öğrenmeye çalışıyorlarsa, bunun nedeni ondan bilgince söz edebilmek içindi; yoksa kendilerini anlayabilmek için değil.

Haşhaş başlarını kesmekle Thrasybulos ile Tarquinius, gözde adamının ağzına mührünü basmakla İskender, Zenon'un önünde yürümekle Diogenes, uzun uzadıya konuşacak yerde söyleyeceklerini daha iyi anlatmış olmuyorlar mıydı? Aynı düşünceleri acaba hangi dolambaçlı sözler bu kadar iyi dile getirebilirdi? Ordusuyla birlikte İskitlerin ülkesine giren Darius'a İskit kralı bir kuş, bir kurbağa, bir fare ve beş ok gönderiyor. Elçi, armağanları bırakıp hiçbir şey söylemeden geri dönüyor. Bugün böyle bir adama deli denirdi. Elçinin bu müthiş sessiz konuşmasının anlamını kavramış olan Darius, elinden geldiğince çabuk davranıp ülkesine dönüyor. Bu göstergelerin yerine bir mektup gönderildiğini varsayın. Bu mektup ne kadar tehdit edici olursa, o kadar da az korkutacak, Darius'u güldürmekten başka bir işe yaramayan bir farfaralık olacaktı.

si las vejaciones de su ministerio, les causan más desastres de los que experimentarían abandonados a sus disensos internos? ¿Qué ganan en esto, si la misma tranquilidad es una de sus desdichas? También hay tranquilidad en los calabozos; ¿basta esto para hacerlos agradables? Los griegos encerrados en la caverna del Cíclope vivían tranquilos aguardando que les llegara el turno para ser devorados.

Tant qu'on désire, on peut se passer d'être heureux ; on s'attend à le devenir : si le bonheur ne vient point, l'espoir se prolonge, et le charme de l'illusion dure autant que la passion qui le cause. Ainsi cet état se suffit à lui-même, et l'inquiétude qu'il donne est une sorte de jouissance qui supplée à la réalité, qui vaut mieux peut-être. Malheur à qui n'a plus rien à désirer ! il perd pour ainsi dire tout ce qu'il possède. On jouit moins de ce qu'on obtient que de ce qu'on espère et l'on n'est heureux qu'avant d'être heureux. En effet, l'homme, avide et borné, fait pour tout vouloir et peu obtenir, a reçu du ciel une force consolante qui rapproche de lui tout ce qu'il désire, qui le soumet à son imagination, qui le lui rend présent et sensible, qui le lui livre en quelque sorte et, pour lui rendre cette imaginaire propriété plus douce, le modifie au gré de sa passion. Mais tout ce prestige disparaît devant l'objet même ; rien n'embellit plus cet objet aux yeux du possesseur ; on ne se figure point ce qu'on voit ; l'imagination ne pare plus rien de ce qu'on possède, l'illusion cesse où commence la jouissance.