Children born of fairy stock Never need for shirt or frock Never want for food or fire Always get their heart's desire Jingle pockets full of gold Ma… - Robert Graves

While altering the saga of Odysseus’s Return to make my Elyman suitors serve as Penelope’s lovers, I had to protect myself against scandal. What if someone recognized the story and supposed that I, Nausicaa the irreproachable, had played the promiscuous harlot in my father’s absence? So, according to my poem, Penelope must have remained faithful to Odysseus throughout those twenty years. And because this change meant that Aphrodite had failed to take her traditional revenge, I must make Poseidon, not her, the enemy who delayed him on his homeward voyage after the Fall of Troy. I should therefore have to omit the stories of Penelope’s banishment and the oar mistaken for a flail, and Odysseus’s death from Telemachus’s sting-ray spear. When I told Phemius of these decisions, he pointed out, rather nastily, that since Poseidon had fought for the Greeks against the Trojans, and since Odysseus had never failed to honour him, I must justify this enmity by some anecdote. “Very well,” I answered. “Odysseus blinded a Cyclops who, happening to be Poseidon’s son, prayed to him for vengeance.” “My dear Princess, every Cyclops in the smithies of Etna was born to Uranus, Poseidon’s grandfather, by Mother Earth.” “Mine was an exceptional Cyclops,” I snapped. “He claimed Poseidon as his father and kept sheep in a Sican cave, like Conturanus. I shall call him Polyphemus — that is, ‘famous’ — to make my hearers think him a more important character than he really was.” “Such deceptions tangle the web of poetry.” “But if I offer Penelope as a shining example for wives to follow when their husbands are absent on long journeys, that will excuse the deception.

Every fairy child may keep Two strong ponies and ten sheep; All have houses, each his own, Built of brick or granite stone; They live on cherries, they run wild — I'd love to be a Fairy's child.

To jest dzika ziemia, kraj, który sam wybrałem,
W nim szorstka, skalna góra, wielkie wrzosowisko.
Rzadko na pustych polach tych głos jakiś słychać,
Chyba głos zimnej wody, co gdzieniegdzie płynie
Przez skały i wrzos wiotki rosnący w pustkowiu.
Mysz tędy przebiegnie ni ptak nie przeleci,
Bojąc się myszołowa, co po niebie płynie.

Szybuje tam i krąży, kołysząc skrzydłami,
Królestwo swe szerokie bystrym mierzy okiem,
Łowi drżenie niewielkich ukrytych żyjątek,
Rozdziera na kawałki i zrzuca je z nieba;
Tkliwości i litości serce nie dopuszcza,
Tam gdzie woda i skała tylko są pokarmem -
Życie niełatwe, strachu jest pełne i wstrząsów.

Czas nigdy nie wędrował do tego odludzia,
Wrzos i czarne bażyny kwitną po terminie,
Skały sterczą, strumyki spływają śpiewając,
O to, czy pora wczesna, czy późna, nie dbają;
Niebo płynie nad głową, błękitne lub szare;
Zimę poznałbyś po tym, że śniegiem zacina,
Gdyby nie to, że czerwiec jej zbroi się ima.

Jednak to moja ziemia, najbardziej ją kocham,
Pierwszy kraj, jaki powstał z Potopu, Chaosu;
Nie ma w nim żadnych dolin miłych dla popasu,
Nie ma podkutych koni, krwią nie był kupiony.
Kraj odwieczny - pagórki są w nim fortecami
Dla półbogów, gdy kroczą po ziemi, strach siejąc
Wśród tłumu tłustych mieszczan w odległych dolinach.