The only moral lesson which is suited for a child — the most important lesson for every time of life — is this: 'Never hurt anybody. - Jean-Jacques Rousseau

Çocuk sözle hiçbir şey yapmaz; onun için ancak iyi olduğunu hissettiği şey iyidir. Siz onu bilgisinin önüne geçirerek onun uzgörüsünü kullandırdığınızı sanıyorsanız sizde uzgörü yok demektir. Belki hiçbir zaman kullanmayacağı kimi yararsız araçlarla donatmak için onu insanın en evrensel aracı olan şeyden, sağduyudan yoksun bırakıyorsunuz; onu her zaman başkaları tarafından yönetilmeye, başkalarının elinde bir oyuncak olmaya alıştırıyorsunuz; küçükken uslu olmasını istiyorsunuz; bu, büyüdüğünde saf, bön biri olmasını istemek demektir. Ona durmadan şunu söylüyorsunuz: Sizden tüm istediklerim sizin yararınız içindir; ama siz bunu anlayacak durumda değilsiniz. İstediklerimi yapıp yapmamanızın beni ilgilendiren bir yanı yok, siz yalnızca kendiniz için çalışıyorsunuz. Şimdi onu uslu kılmak için söylediğiniz tüm bu güzel sözlerle, bir gün onu tuzağına düşürmek ya da ona çılgınlıklarını kabul ettirmek isteyecek bir hayalperestin, bir simyacının, bir şarlatanın, bir dalaverecinin ya da her cinsten bir delinin ona söyleyeceği sözleri de inandırıcı kılıyorsunuz.

Children are taught to look down on their nurses (nannies), to treat them as mere servants. When their task is completed the child is withdrawn or the nurse is dismissed. Her visits to her foster-child are discouraged by a cold reception. After a few years the child never sees her again. The mother expects to take her place, and to repair by her cruelty the results of her own neglect. But she is greatly mistaken; she is making an ungrateful foster-child, not an affectionate son; she is teaching him ingratitude, and she is preparing him to despise at a later day the mother who bore him, as he now despises his nurse.

Les villes sont le gouffre de l'espèce humaine.