What is behind me still remains ahead of me. - László Krasznahorkai

"Caddedeki eve geldiğinde daha fazla dayanamayacağına ve dinlenmesi gerektiğine karar vererek odasına kapanmıştı. Dinlenecek ve tek saniyeyi bile boşa harcamamak için bir daha asla kalkmayacaktı: O anda, yatağına uzandığı saniyede, artık "salaklaşmanın, aptallaşmanın, odunlaşmanın, dangalaklaşmanın, terbiyesizliğin, zevksizliğin, kabalığın, cehaletin, bilgisizliğin, ve genel seviyesizliğin tonlarca anısının yorgunluğu"nu atmak için, önünde daha bir elli yıl olsa dinlenmesinin yeterli olmayacağını düşünmüştü."

He heard hundreds of exhausted feet scraping the ground behind him, he saw the stray cats at his own feet as they scattered in fear before the silently advancing mass of raised iron stakes, but he felt nothing except the weight of the hand on his shoulder steering him through the army of fur caps and heavy boots. Don't be afraid, the other man repeated. Valuska gave a quick nod and glanced up at the sky. He glanced up and suddenly had the sensation that the sky wasn't where it was supposed to be; terrified, he looked up again and confirmed the fact that there was indeed nothing there, so he bowed his head and surrendered to the fur caps and boots, realizing that it was no use to search because what he sought was lost, swallowed up by this coming together of forces, of details, of this earth, this marching.

Se gandi iar la cotet si la porci, intrucat simti ca la fel cum cei care nu banuiesc ca din providenta ce pluteste deasupra zilelor noastre o sa ramana doar lumina de pe cutitul cu care se injunghie porcul, tot asa nici noi nu banuim nimic, si nici n-o sa aflam vreodata ceva despre acest infricosator adio.