Cele doua ceasuri arata, concomitent, doua forme diferite de timp, desi pe ambele destul de inexact. Al nostru intarzie peste masura, iar cel de acol… - László Krasznahorkai

Tam o anda tüm olan biteni neyin harekete geçirdiğini kavradı, varoluşun itici gücünün mecburiter olduğunu, itici gücün motivasyonu doğurduğunu, motivasyonun ise belirlenmiş ilişkiler içinde saldırgan bir katılımı sağladığını, varlığımızın bulunduğu bu katılım noktasından, araştırmacı reflekslerinin önceden belirlenmiş dizisini kullanarak kendisi için faydalı olanı bulmaya çabaladığı noktada, varlığın tümlüğünün aslında bu arzulanan ilişkinin gerçekte var olup olmamasına bağlı olduğunu, tüm bunların sabrın yeterliliğine, mücadelenin incelikli noktalarına ve tesadüflerine göre şekillendiği ve başarılı hareketin, benliksiz varlığın, tam deneme yanılma niteliği taşıdığını kavradı.

[...] for it was the approaching dawn that held him in its spell, that 'promise kept each morning' that the earth, along with the town and his own person, would emerge from beneath the shadow of the night, and that the delicate glimmer of dawn would yield to the bright light of day...

...mert maguk voltak a létezés, miközben a létezésből mégis ki voltak zárva, vagyis oly közel estek a létezéshez, hogy azonossá váltak vele, és a létezés nem látszik soha, így hát ha itt voltak is, amikor nem voltak itt, belőlük soha nem maradt semmi, csak a vágyakozás, hogy jöjjenek, csak a félelem, hogy jönni fognak, csak az emlékük maradt, hogy jártak itt, de a legfájóbb az volt, nézett föl Genji herceg unokája az égre, hogy amelyik egyszer itt volt, az soha többé nem jött vissza.