Augustus ruled the world, but Livia ruled Augustus. - Robert Graves

To jest dzika ziemia, kraj, który sam wybrałem,
W nim szorstka, skalna góra, wielkie wrzosowisko.
Rzadko na pustych polach tych głos jakiś słychać,
Chyba głos zimnej wody, co gdzieniegdzie płynie
Przez skały i wrzos wiotki rosnący w pustkowiu.
Mysz tędy przebiegnie ni ptak nie przeleci,
Bojąc się myszołowa, co po niebie płynie.

Szybuje tam i krąży, kołysząc skrzydłami,
Królestwo swe szerokie bystrym mierzy okiem,
Łowi drżenie niewielkich ukrytych żyjątek,
Rozdziera na kawałki i zrzuca je z nieba;
Tkliwości i litości serce nie dopuszcza,
Tam gdzie woda i skała tylko są pokarmem -
Życie niełatwe, strachu jest pełne i wstrząsów.

Czas nigdy nie wędrował do tego odludzia,
Wrzos i czarne bażyny kwitną po terminie,
Skały sterczą, strumyki spływają śpiewając,
O to, czy pora wczesna, czy późna, nie dbają;
Niebo płynie nad głową, błękitne lub szare;
Zimę poznałbyś po tym, że śniegiem zacina,
Gdyby nie to, że czerwiec jej zbroi się ima.

Jednak to moja ziemia, najbardziej ją kocham,
Pierwszy kraj, jaki powstał z Potopu, Chaosu;
Nie ma w nim żadnych dolin miłych dla popasu,
Nie ma podkutych koni, krwią nie był kupiony.
Kraj odwieczny - pagórki są w nim fortecami
Dla półbogów, gdy kroczą po ziemi, strach siejąc
Wśród tłumu tłustych mieszczan w odległych dolinach.

Apollodorus, the leading classical authority on Greek myths, records a tradition that the real scene of the poem was the Sicilian seaboard, and in 1896 Samuel Butler, the author of Erewhon, came independently to the same conclusion. He suggested that the poem, as we now have it, was composed at Drepanum, the modern Trapani, in Western Sicily, and that the authoress was the girl self-portrayed as Nausicaa. None of his classical contemporaries, for whom Homer was necessarily both blind and bearded, deigned to pay Butler’s theory the least attention; and since he had, as we now know, dated the poem some three hundred years too early and not explained how a Sicilian princess could have passed off her saga as Homer’s, his two books on the subject are generally dismissed as a good-humoured joke. Nevertheless, while working on an explanatory dictionary of Greek myths, I found Butler’s arguments for a Western Sicilian setting and for a female authorship irrefutable. I could not rest until I had written this novel. It re-creates, from internal and external evidence, the circumstances which induced Nausicaa to write the Odyssey, and suggest how, as an honorary Daughter of Homer, she managed to get it included in the official canon. Here is the story of a high-spirited and religious-minded Sicilian girl who saves her father’s throne from usurpation, herself from a distasteful marriage, and her two younger brothers from butchery by boldly making things happen, instead of sitting still and hoping for the best.

Truth-loving Persians do not dwell upon The trivial skirmish fought near Marathon.