The waters speak of love and the breeze and the branches and the little birds and the fish and the flowers and the grass, all together begging me alw… - Petrarch

. . . The senses reign, and reason now is dead;
from one pleasing desire comes another.
Virtue, honor, beauty, gracious bearing,
sweet words have caught me in her lovely branches
in which my heart is tenderly entangled.
In thirteen twenty-seven, and precisely
at the first hour of the sixth of April
I entered the labyrinth, and I see no way out.

Vol schaamte dat ik niet genoeg liet horen
over uw schoonheid, vrouwe, denk ik weer
hoe zij mij zozeer trof, die eerste keer,
dat mij geen ander ooit nog zal bekoren.

Maar u te loven is mij niet beschoren:
te ontoereikend blijkt mijn ganzenveer.
Mijn hersens lijken, als ik het probeer,
verlamd te zijn en in ontzag bevroren.

Vaak ving ik aan te zingen, maar moest zwijgen
omdat mijn krachten mij begaven, want
welk stemgeluid kan tot uw hoogte stijgen?

Vaak wilde ik een lofdicht op u maken,
maar schroom heeft steeds mijn pen, mijn hoofd, mijn hand
gedwongen om die pogingen te staken.

(Ike Cialona)

"Yet have I oft been beaten in the field, And sometimes hurt," said I, "but scorn'd to yield." He smiled and said: "Alas! thou dost not see, My son, how great a flame's prepared for thee."