The rose's rarest essence lives in the thorns. - Rumi

" "

The rose's rarest essence lives in the thorns.

English
Collect this quote

About Rumi

Jalal al-Din Muhammad Rumi (جلال‌الدین محمد رومی) Jalal ad-Din Muhammad Balkhi (جلال‌الدین محمد بلخى)‎ (30 September 1207 – 17 December 1273) was an Afghan philosopher, theologian, poet, teacher, and founder of the Mevlevi (or Mawlawi) order of Sufism; also known as Mevlana (Our Guide), Jalaluddin Rumi, or simply Rumi.

Biography information from Wikiquote

Also Known As

Pen Names: خاموش
Native Name: جلال‌الدین مُحمَّد بلخی
Alternative Names: Jalāluddīn Balkhī Rumī Jalaladdin Rumi Jalāluddīn Muḥammad Balkhī Rūmī Jalāl ad-Dīn ar-Rūmī Jalāl al-Dīn Muḥammad ibn Muḥammad Balkhī Jalāladdīn Rūmī Rūmī Jalal-e Din Rumi Jallal ed-Din Muhammad Balkhy Mawlana Rumi Jalāl al-Dīn Rūmī Jelaluddin Rumi Mowlana Mawlana Maulana Mevlevi Mawlawi Mevlana Jalaluddin Rumi Mevlana Jalaluddin Rumi Jalāl-ad-dīn Rūmī Jalâloddin Mohammad Rumi
Enhance Your Quote Experience

Enjoy ad-free browsing, unlimited collections, and advanced search features with Premium.

Related quotes. More quotes will automatically load as you scroll down, or you can use the load more buttons.

Additional quotes by Rumi

I came with many knots in my heart,
like the magician's rope.

You undid them all at once.
I see now the splendor of the student
and that of the teacher's art.

Love and this body sit inside your presence,
one demolished, the other drunk.

We smile. We weep, tree limbs
turning sere, then light green.

Enhance Your Quote Experience

Enjoy ad-free browsing, unlimited collections, and advanced search features with Premium.

بیا تا قدر یک دیگر بدانیم
که تا ناگه ز یک دیگر نمانیم

چو مؤمن آینه مؤمن یقین شد
چرا با آینه ما روگرانیم

کریمان جان فدای دوست کردند
سگی بگذار ما هم مردمانیم

فسون قل اعوذ و قل هو الله
چرا در عشق همدیگر نخوانیم

غرض‌ها تیره دارد دوستی را
غرض‌ها را چرا از دل نرانیم

گهی خوشدل شوی از من که میرم
چرا مرده پرست و خصم جانیم

چو بعد از مرگ خواهی آشتی کرد
همه عمر از غمت در امتحانیم

کنون پندار مردم آشتی کن
که در تسلیم ما چون مردگانیم

چو بر گورم بخواهی بوسه دادن
رخم را بوسه ده کاکنون همانیم

خمش کن مرده وار ای دل ازیرا
به هستی متهم ما زین زبانیم

Loading...